าตัวคิดอีกทีมันก็ยังเด็กจริง ๆ นั่นแหละ
เนื่องจากบนสวรรค์นั้นอายุเท่านี้ยังนับว่าเป็นเด็กอยู่ดีดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงรออย่างเชื่อฟังโดยไม่เอ่ยค้านหยวนฟานเดินออกไปจากห้องครู่ใหญ่ก็เดินกลับมาพร้อมชามนํ้าแกงในมือ532
“เจ้าค่อย ๆ ดื่มนะแม่จะไปเช็ดหน้าให้พ่อของเจ้าก่อน”กุยเฮยผงกหัวลงและหลังจากได้รับนํ้าแกงสร่างเมาเต่าตัวน้อยก็รู้สึกดีขึ้นและสติก็ค่อย ๆ คืนกลับมา
“ท่านแม่พาข้าไปหาอันอันได้หรือไม่” ผู้พูดแหงนคอมองไปยังหยวนฟานที่กำลังบิดผ้าให้นํ้าหยดลงในอ่าง
“ได้สิ แม่กำลังจะยกนํ้าไปทิ้งเหมือนกัน”
ภายในเรือนนอนของหนิงอัน คนตัวเล็กกำลังนอนพลิกกายไปมาอยู่บนเตียงคังโดยไม่มีทีท่าว่าจะหลับในที่สุดเจ้าตัวก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินมาเปิดประตูห้องนอนก็ได้ยินเสียงเรียกของมารดาขึ้นเสียก่อน
“อันอันแม่พากุยเฮยมาส่ง” ไม่ต้องเรียกซํ้าสองประตูห้องของบุตรีตัวน้อยก็ถูกเปิดออก
“เจ้ายังไม่นอนหรือแม่นึกว่าจะต้องเรียกหลายครั้งเสียอีก” ผู้เป็นแม่สัพยอกด้วยรอยยิ้ม
“ข้านอนไม่หลับเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร” เจ้าตัวพูดพลางยื่นมือไปรับสหายตัวเล็กจากมือของมารดา533
“ไม่ใช่ว่าลูกเป็นห่วงกุยเฮยหรอกหรือแม่พามาส่งแล้วเจ้ารีบเข้านอนเถอะ” “เจ้าค่ะ” จบการสนทนาหยวนฟานก็เดินหันหลังเพื่อกลับเรือนของตน
‘เจ้าไม่สบายใจอะไร’ เต่าตัวน้อยไม่ปล่อยผ่านและยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้รับคำตอบเสียงของเจ้าลายก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าหมู่บ้าน
สองสหา
