ยต่างเผ่าพันธุ์มองหน้ากันก่อนที่หนิงอันจะรีบเดินกลับเข้าไปภายในห้องนอนเพื่อสวมเสื้อกันหนาวอีกชั้นรวมถึงหมวกและถุงมือด้วย
หยวนฟานผู้กำลังจะเดินถึงเรือนนอนก็ได้ยินเสียงเช่นกันทำให้นางรีบหันหลังกลับเดินมาทางเรือนของบุตรสาว
ประจวบเหมาะหญิงสาวก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของบุตรีที่กำลังส่งเสียงเรียกหมาป่าทั้งสามตัว
“เสี่ยวอัน” นางรีบส่งเสียงเรียก “ท่านแม่ ข้าจะไปดูด้านนอกท่านอยู่ในบ้านปิดประตูให้ดีนะเจ้าคะ ข้าจะให้ฉงซานกับฉงเหมามาอยู่เป็นเพื่อน534
“แม่จะไปด้วย เจ้าเป็นหญิงอีกทั้งเวลานี้ยามคํ่าคืนแม่ไม่วางใจให้เจ้าออกไปตามลำพัง” หยวนฟานพูดในขณะจะเดินออกไปหาคนตัวเล็ก ในขณะนั้นก็มีนํ้าเสียงงัวเงียดังขึ้น
“ท่านแม่ พี่สาว” เด็กชายยกมือขยี้ตาพร้อมกับหาวออกมาหญิงต่างวัยทั้งสองต่างมองไปทางต้นเสียง
“เสี่ยวหมิงลูกไม่หนาวหรือเหตุใดใส่เสื้อบางเพียงนั้น”คำถามของมารดาทำให้เจ้าตัวส่ายหน้าไปมา “ไม่ขอรับ ข้าชอบอากาศเช่นนี้กำลังเย็นสบาย”
คำตอบของเขาบ่งบอกเช่นนั้นจริงตามสีหน้า (ลูกของข้ามีใครปกติกันสักคนไหม) นี่คือความคิดของคุณแม่ยังสาว
อันอันเมื่อเห็นการปรากฏตัวของน้องชายนางจึงยิ้มกว้างอย่างดีใจ “ท่านแม่ข้าจะไปกับหมิงหมิงนะเจ้าคะ”
“ไปไหนขอรับ” เจ้าของชื่อย้อนถามอย่างสงสัยกระนั้นสองเท้าน้อย ๆ ก็รีบเดินมายังผู้เป็นพี่535
หยวนฟานมองใบหน้าของลูกทั้งสองสลับกันไปมาและก็ถอนหายใจ “กุยเฮยแม่ฝากดูแลสองคนนี้ด้วยนะ” “ขอรับ” กุ
