ยเฮยส่งเสียงตอบทำให้หมิงหมิงเบิกตากว้างอย่างตกใจ
“พะ…พี่สาวกุยเฮยพูดได้” เด็กชายส่งเสียงดังอย่างตื่นเต้นก่อนที่หนิงอันจะรีบเอามือปิดปากของเขา“เบา ๆ สิเรื่องนี้เป็นความลับนะ นอกจากคนในครอบครัวของเราแล้วคนอื่นไม่มีใครรู้เจ้าห้ามเผลอพูดไปเป็นอันขาด” หนิงอันกล่าวเตือนเขาเสียงเบาโชคดีที่ในเวลานี้ภายในบ้านมีแต่ครอบครัวของตนหาไม่ความลับของกุยเฮยอาจถูกเปิดเผยได้ “อ้าอู้แอว” (ข้ารู้แล้ว) เสียงอู้อี้จากหมิงหมิงดังขึ้นในขณะสองพี่น้องกำลังจะเปิดประตูออกไป เจ้าสาม สี่ห้าก็พากันลากรถเลื่อนที่หนิงอันได้ให้บ้านจางทำไว้ก่อนหน้าออกมาอย่างรู้ความ“พวกเจ้าฉลาดกันจริง ๆ เอาไว้ข้าจะให้รางวัลนะตอนนี้เราไปหาเจ้าลายกับฉงฉงกันก่อนเถอะ” หนิงอันเอามือลูบหัวของสุนัขทั้งสามพร้อมกล่าวชม536
พอประตูบ้านเปิดออกสองพี่น้องก็เห็นสามแม่ลูกฉงยืนอยู่อย่างกระวนกระวาย“ฉงต้าเจ้าไปกับข้า ฉงเหมากับฉงซานเจ้าอยู่ดูแลบ้าน”หนิงอันพูดขึ้นอย่างรวดเร็วเนื่องจากในตอนนี้นางได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนดังมาจากทางหน้าหมู่บ้านทำให้นางใจคอไม่ดี จบคำพูดของนายตัวเล็กฉงต้าก็วิ่งสี่ขาลุยฝ่าหิมะนำออกไปก่อนโดยมีเจ้าห้าตามไปติด ๆแม้หิมะจะมีความหนากระนั้นก็หาเป็นอุปสรรคสำหรับมันเนื่องจากความเป็นห่วงต่อสามีและสหายเมื่อสาม สี่เห็นน้องชายตัวสุดท้องวิ่งนำออกไปแล้วมันทั้งสองตัวก็ลากเลื่อนที่มีหนิงอันกับหมิงหมิงนั่งอยู่วิ่งตามไปติด ๆทางด้านหมาป่าอีกเจ
