่ของข้า497
เอง” หนิงอันจับมือของแม่กับย่าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างสดใส
“ก็ดีเหมือนกันถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำงานกับพวกเขาไปเถอะ ย่ากับแม่ของเจ้าจะได้ไปดูกลุ่มสตรีท่านเผยต้องการไขผึ้งมากทีเดียว” จบคำของหญิงชรา กวนมามาที่กำลังช่วยเก็บแตงโมจึงได้มาช่วยเหลือผู้เป็นนาย
คล้อยหลังแม่กับย่าจากไปหนิงอันก็มองแปลงแตงโมของตนด้วยความสุข ‘เฮยเฮยวันนี้ข้าจะให้เจ้ากินแตงโมแสนอร่อย’คำพูดนี้หากเป็นคนอื่นพูดกุยเฮยคงจะคิดว่าโอ้อวดแต่สำหรับหนิงอันนั้นเต่าตัวน้อยมั่นใจว่าเป็นเรื่องจริง
‘ให้ข้าช่วยดีหรือไม่’ เต่าตัวน้อยอาสา ‘หืม?’ หนิงอันไม่เข้าใจ
กุยเฮยไม่รอให้คู่พันธะของตนสงสัยอยู่นาน เต่าตัวเล็กจึงได้ทำในสิ่งที่ผู้คนรู้สึกอัศจรรย์เมื่อมีแสงปกคลุมไปทั่วแปลงแตงโมเพียงอึดใจเดียวยังไม่มีใครทันได้สังเกตด้วยซํ้ายกเว้นหนิงอันที่มองเห็น498
ด้านเด็กหนุ่มเด็กสาวในหมู่บ้านผู้กำลังช่วยเก็บแตงโมต่างพากันสงสัยเมื่อแตงโมหลุดออกจากขั้วเองเฉย ๆ โดยที่พวกเขาไม่ต้องทำอะไรเลยหนิงอันห่อปากตาโตให้กับความสามารถของเต่าเทพตัวน้อย
“เฮยเฮยเจ้ามีความสามารถเช่นนี้ด้วยอย่างนั้นหรือนี่มันน่าทึ่งเกินไปแล้ว” หนิงอันอุทานเสียงดังอย่างลืมตัวกระนั้นในเวลานี้ไม่มีใครสนใจนางแม้แต่มู่ตานเนื่องจากพวกเขากำลังให้ความสนใจกับแตงโม
แม้พวกเขาจะมีความสงสัยก็ไม่มีใครคิดถามเพราะคนเหล่านี้ต่างเชื่อว่าการที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้จะต้องมาจากเด็กหญิงผู้เป็น
