้าไปเก็บทำให้มันย่ามใจ เฝ้ารอจนถึงวันที่คิดว่าเหมาะสมในการลงมืออย่างคาดหวังในความรํ่ารวยเพียงพริบตาเดียวก็ผ่านมาอีกสองเดือน วันนี้เป็นวันที่หนิงอันตื่นเต้นเนื่องจากนางรู้สึกคาดหวังถึงผลไม้ที่ตนเองได้ทดลองปลูกหนึ่งแปลง
ดังนั้นวันนี้หลังจากตื่นนอนและกินข้าวเช้าเรียบร้อยเด็กหญิงจึงได้พุ่งตัวออกจากบ้านเดินไปยังแปลงผักผลไม้ของครอบครัวฝั่งตรงข้าม496
“คุณหนูรอข้าด้วย” เสียงของมู่ตานตะโกนไล่หลัง “พี่สาวเร็วสิเจ้าค่ะข้าอยากเห็นว่าแตงโมว่าจะพร้อมเก็บเกี่ยวหรือยัง“คุณหนูท่านเฝ้าดูมาทุกวันดูแลดีมากขนาดนั้นท่านยังไม่มั่นใจอีกหรือเจ้าคะ”
“ก็ข้าตื่นเต้นนี่ ว่าแต่หมิงหมิงไปเรียนแล้วอย่างนั้นหรือ”เมื่อมู่ตานตามมาทันเจ้าตัวจึงได้ถามถึงผู้เป็นน้อง
“ใช่เจ้าค่ะ หากไปสายเกรงว่าจะถูกอาจารย์เผยลงโทษเป็นแน่” มู่ตานตอบตามจริงเนื่องจากมีอยู่ครั้งหนึ่งเด็กทั้งสามคนตื่นสายทำให้วันนั้นพวกเขาต้องวิ่งขึ้นเขาไปถึงยี่สิบรอบ
ในขณะที่เด็กหญิงมาถึงแปลงผลไม้ เจ้าตัวก็มองเห็นมารดากับย่ากำลังช่วยกันเก็บผลแตงโมลูกใหญ่วางกองรวมกันได้หลายผล “ท่านแม่ ท่านย่า เหตุใดไม่รอข้าก่อนละเจ้าคะ”
หนิงอันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาคนทั้งคู่พร้อมกับถามออกมา“แดดแรงยิ่งเหตุใดเจ้าไม่ใส่หมวก” หยวนฟานพูดพร้อมกับหยิบหมวกจากศีรษะของตนใส่ให้บุตรสาว
“ขอบคุณเจ้าค่ะ แดดเริ่มแรงแล้วถ้าอย่างนั้นท่านแม่กับท่านย่าไปพักก่อนดีหรือไม่ งานตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที
