เถอะเจ้าค่ะ เรายังปลูกใหม่อีกได้ พวกท่านเองก็ช่วยดูแลมาอย่างดีนำกลับไปให้คนที่บ้านกินกันบ้างว่ารสชาติมันเป็นเช่นไร” หนิงอันพูดขึ้นอย่างใจปํ้า
หลังจากทุกคนพักผ่อนกินแตงโมให้ได้คลายร้อนกันเรียบร้อย การเก็บแตงโมช่วงบ่ายจึงได้เริ่มขึ้นผลแตงในแปลงมีบนที่ดินเพียงครึ่งหมู่ เนื่องจากนางได้เมล็ดมาเพียงแค่นั้นถึงกระนั้นก็ยังได้ผลผลิตถึงสองร้อยห้าสิบลูกทีเดียว
“ปีหน้าค่อยปลูกให้มากขึ้น” หนิงอันพูดหลังจากยกชายเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก501
ช่วงเย็นภายในวันเดียวกันหนิงอันจึงได้แจกจ่ายแตงโมไปให้อาจารย์ของตนคนละสองลูกใหญ่รวมถึงยังแบ่งให้หยูเจียงนำไปฝากจือฉี มู่เทา และคนทำงานในที่ว่าการเมืองด้วย
ดังนั้นเช้าวันต่อมาภายในรถม้าของหยูเจียงจึงมีตะกร้าแตงโมอยู่หลายลูกชายหนุ่มไล่แจกตั้งแต่ทหารยามผู้เฝ้าประตูเมืองตามมาด้วยเถ้าแก่หูและลูกจ้างภายในร้าน
ร้านของไห่อิ่งส่วนร้านค้าบ้านจางนั้นหนิงอันได้ให้ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว ดังนั้นหยูเจียงจึงไม่ต้องแวะไปจนมาถึงสำนักมือปราบและปิดท้ายยังที่ทำงานของตนช่วงสายภายในวันเดียวกันหลังจากเฒ่าหูกับไห่อิ่งกินแตงโมที่ได้รับมาเป็นของฝาก พวกเขาก็ต่างพากันติดใจในรสชาติของมันเป็นอย่างยิ่งดังนั้นพวกเขาจึงคิดจะนำแตงโมมาช่วยเรียกลูกค้า
เร็วเท่าความคิด ทางด้านร้านตำราบ้านหูจึงได้ส่งให้หลงจู๊ไปเจรจาซื้อขายแทนตนโดยมอบเงินให้เขาเป็นจำนวนหนึ่งร้อยตำลึง502
“เจ้าไปซื้อแตงโมจากเสี่ยวอั
