นอันมาเดี๋ยวนี้ซื้อมาให้ได้มากที่สุด” หูอิวพูดพร้อมกับส่งถุงเงินให้ผู้ช่วยคนสนิททางด้านไห่อิ่งนั้นเขากลับเดินทางไปด้วยตนเองเนื่องจากครั้งก่อนที่หนิงอันมากินข้าวที่ร้านเขาไม่อยู่ทำให้คลาดเจอตัวเด็กหญิงไปอย่างน่าเสียดายทางด้านหนิงอันผู้ที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวไม่ต้องขนแตงโมไปขายเองก็มีคนถือเงินมาให้ถึงหน้าเรือนกำลังให้คนช่วยยกแตงโมเหล่านั้นลำเลียงไว้ในรถม้าในขณะที่คนงานกำลังจะยกแตงโมตะกร้าสุดท้ายขึ้นรถพวกเขาก็พากันได้ยินเสียงวิ่งของม้าดังม้าอยู่ไม่ไกล หนิงอันจึงมองไปทางต้นเสียงอย่างสงสัย
จนกระทั่งรถม้าหยุดลงอยู่ห่างรถม้าของนางเล็กน้อยหลงจู๊ร้านตำราบ้านหูก็ปรากฏกายออกมา
“คารวะท่านลุงหลงจู๊เจ้าค่ะ” เด็กหญิงยอบกายกล่าวทักทายผู้มาเยือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม กระนั้นแววตาก็แฝงแววสงสัยว่าคนผู้นี้มาหาตนด้วยเรื่องอะไร503
ทว่า..ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยถาม รถม้าอีกคันก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านของตนอีกคันและการปรากฏตัวของไห่อิ่งก็ยิ่งทำให้หนิงอันรู้สึกสงสัยมากขึ้นกระนั้นเด็กหญิงก็ยังคงยอบตัวลงคารวะและกล่าวทักทายผู้มาเยือนอย่างสุภาพ “คารวะท่านลุงไห่เจ้าค่ะ”ไห่อิ่งยิ้มรับ “ไม่เจอกันนานเลย เจ้าสบายดีหรือไม่” ผู้สูงวัยกว่ากล่าวทักทายนํ้าเสียงเป็นไปอย่างสนิทสนม“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ขอเชิญท่านลุงหลงจู๊กับท่านลุงไห่เข้าไปดื่มนํ้าชาสนทนากันด้านในเถอะ” คนตัวเล็กตอบด้วยรอยยิ้มก่อนเชื้อเชิญผู้มาเยือนทั้งสองอย่างสุภาพครั้นแล้
