วชายทั้งคู่ต่างปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ที่ข้ามา” หนิงอันมองหน้าคนทั้งคู่สลับไปมา“ขอเชิญท่าน/ท่าน” เกิดความอึดอัดขึ้นอีก เมื่อพวกเขาต่างยกคงพูดพร้อมกันเช่นเดิม504
“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่เจ้าค่ะ ท่านลุงหลงจู๊พูดก่อนก็แล้วกันเนื่องจากท่านมาถึงก่อน” หนิงอันตัดสินใจ (ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่ได้ไปไหน) นางคิด “ได้” จากนั้นหลงจู๊จึงได้พูดเรื่องของตนหลังจากเขาพูดจบไห่อิ่งก็รีบแย้งขึ้นเนื่องจากกลัวว่าหนิงอันจะขายแตงโมให้คนผู้นี้ทั้งหมดตามที่เขาต้องการ “เสี่ยวอันการที่ข้ามาวันนี้ก็เรื่องแตงโมเหมือนกันเจ้าช่วยแบ่งให้ข้าด้วยได้หรือไม่”จบคำของชายวัยกลางคนหนิงอันผู้ไม่คิดว่าจะมีขนมเปี๊ยะหล่นจากฟ้า23เช่นนี้เด็กหญิงก็ยิ้มจนดวงตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวให้คนทั้งคู่อย่างยินดี“ท่านแบ่งกันคนละครึ่งดีหรือไม่เจ้าค่ะ เนื่องจากปีนี้ข้าเพิ่งลองปลูกก็เลยยังได้ผลผลิตไม่มากนักในตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่หนึ่งร้อยห้าสิบลูกท่านทั้งสองก็แบ่งกันคนละเจ็ดสิบลูกส่วนอีกห้าลูกที่เหลือข้าแถม”
3 อยู่ ๆ ก็มีโชคลาภเข้ามาโดยไม่รู้ตัว505
เมื่อตกลงการค้ากันเรียบร้อย คล้อยหลังรถม้าทั้งสองคันจากไป หนิงอันก็ฉีกยิ้มมองดูเงินที่เพิ่งได้รับมาจนหน้าบาน
ภายในเมืองหลังจากได้ผลไม้กลับมาทางด้านไห่อิ่งนำผลแตงโมไปเป็นสินค้าพิเศษภายในร้านโดยการนำผลที่ได้มาโดยเปล่าหั่นแจกจ่ายให้ลูกค้าทั้งในและหน้าร้านได้ลองกินจากนั้นหากมีใครซื้อเขาก็บอกขายโดยคิดราคาเป็นอีกเท่
