อามือกุมท้องพลางทำสีหน้าน่าสงสารออกมาเช่นเดียวกับเด็กชายอีกสี่คนหนิงอันนำผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อของผู้เป็นน้องอย่างอ่อนโยนพร้อมกับพูดขึ้น “ถ้าอย่างนั้นพี่จะพาพวกเจ้าไปกินของ472
อร่อยดีหรือไม่” จบคำของผู้เป็นพี่เด็กทั้งห้าก็ส่งเสียงเฮกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างดีใจเหลียนเซียวมู่ตงกับผู้ติดตามเดินมาเห็นภาพนี้เขาพอดีจึงได้ถามอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ “พวกเจ้าดีใจอะไรกันอย่างนั้นหรือ”“พี่ชายกิน” หมิงหมิงวิ่งไปหาเขาด้วยความดีใจเนื่องจากเหลียนเซียวมู่ตงมักจะหาของอร่อยมาให้เจ้าตัวกินไม่เคยขาด“ได้สิข้าจะพาพวกเจ้าทั้งหมดไปกินของอร่อย หย่งเฉียงโจวเจาพวกเจ้าไปเอารถม้า”จางอี้เมื่อเห็นว่ามีคนอาสาพาเด็กทั้งหกไปกินข้าวแล้วเจ้าตัวจึงได้ส่งเงินจำนวนหนึ่งให้กับหนิงอัน “เอาเงินนี้พาน้อง ๆไปกินของอร่อยนะ”“ขอบคุณท่านอา” เมื่อหนิงอันรับเงินเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินจากไปช่วยลูกจ้างภายในร้านรับรองลูกค้า473
“พี่ชายจะพาพวกเราไปกินข้าวที่ไหนเจ้าคะ” หนิงอันถามขึ้นเมื่อพวกเขานั่งอยู่ภายในรถม้าคันเดียวกันโชคดีที่น้องชายยังตัวไม่ใหญ่ “ร้านของเถ้าแก่ไห่อย่างไรเล่า”คำตอบนี้ทำให้หนิงอันฉีกยิ้มอย่างดีใจ “ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้กินอาหารที่นั้นนานแล้ว”ครึ่งเค่อต่อมารถม้าก็มาหยุดอยู่หน้าเรือนไม้สองชั้นแห่งหนึ่งซึ่งมีขนาดกว้างสองห้องติดกันหนิงอันมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาชื่นชมผู้เป็นเจ้าของที่สามารถขยายร้านได้ใหญ่โตเช่นนี้คนทั
