้งสิบเอ็ดรวมถึงผู้ติดตามของเหลียนเซียวมู่ตงต่างพากันเดินเข้าไปภายในร้านอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ส่วนใหญ่มักจะทำมาจากปลากระนั้นอาหารเนื้อจานอื่นก็พอมีให้ได้เห็นหนิงอันจึงสั่งนํ้าแกงปลาฮวาเจียว ไก่นึ่งสมุนไพร ไข่ตุ๋นเต้าหู ผัดผัก ปลานึ่งบ๊วย ที่โต๊ะของตน474
ส่วนผู้ติดตามนั้นก็ให้พวกเขาเลือกกันได้ตามสบายโดยเหลียนเซียวมู่ตงได้ให้พวกเขานั่งโต๊ะติดกัน“รายการอาหารของที่นี่ไม่หลากหลายเท่าร้านของเจ้าในเมืองหลวงเจ้าไม่คิดเปิดร้านที่นี่บ้างหรือ” คำถามของเหลียนเซียวมู่ตงทำให้หนิงอันมองเขาก่อนจะส่ายศีรษะ“ไม่เจ้าค่ะ” หนิงอันตอบโดยไม่ต้องคิด เมืองแห่งนี้นางมีกิจการหลายอย่างแล้วและอีกอย่างอาหารแต่ละร้านก็มีแตกต่างกันไปบ้างเหมือนกันบ้างนางไม่อยากเข้าร่วมการแข่งขันนี้“ว่าแต่พี่ชายหาสถานที่ทำการค้าได้หรือยัง” จบเรื่องของตนหนิงอันจึงได้หันมาสนทนาในเรื่องของคนฝั่งตรงข้ามบ้าง“ได้แล้วเป็นเรือนไม้สามชั้นสองห้องติดกันอยู่ห่างจากร้านค้าเกลือไปไม่มาก ไม่ทราบว่าเจ้าของจะขายให้หรือไม่” จบคำนี้หนิงอันห่อปากตาโต“นั่นไม่ใช่ร้านที่ท่านพ่อของข้าซื้อไว้หรอกหรือเจ้าคะ ถ้าพี่ชายอยากได้ข้าจะบอกกับเขาให้” คำพูดนี้ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงพอใจไม่น้อย475
ดังนั้นหลังจากจบมื้ออาหารเด็กทั้งเจ็ดกับผู้ติดตามก็พาตัวเองมานั่งอยู่ในห้องรับรองของที่ทำการเจ้าเมืองเมื่อหยูเจียงได้ยินจากทหารว่าลูก ๆ ของตนมาหาเขาจึงได้วางงานในมือลงและเมื่อเห
