็นว่ามีใครมากับลูก ๆ ด้วยชายหนุ่มจึงได้ทักทายเขาขึ้นก่อน“คุณชาย” คำนี้ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงฟังดูห่างเหินกระนั้นเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากขัดเนื่องจากอยู่ต่อหน้าคนหมู่มาก“ท่านหยูนั่งเถอะขอรับ”ชายหนุ่มผู้รับตำแหน่งเจ้าเมืองนั่งลงก่อนที่จะบ่ายหน้าไปทางลูกสาวกับลูกชายที่ส่งยิ้มมาให้ตนครั้นแล้วเขาก็วางใจที่ไม่มีเรื่องร้ายใดดูได้จากรอยยิ้มของผู้เป็นลูก กระนั้นความสงสัยก็ยังคงปรากฏบนใบหน้า
“ท่านพ่อ พี่ชายต้องการขอซื้อเรือนไม้สามชั้นห่างจากร้านค้าเกลือเจ้าค่ะ ข้าก็เลยพาเขามาหาท่าน” เมื่อได้ยินคำพูดของลูกน้อยหยูเจียงจึงมีสีหน้าดีขึ้น476
“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งคุณชายก็มาพบข้าที่นี่ก็แล้วกัน”หยูเจียงตกลงอย่างง่ายดายหากเป็นคนอื่นเขาคงบอกปฏิเสธแต่เนื่องจากตลอดที่บุตรสาวอยู่เมืองหลวงได้เด็กคนนี้ช่วยเอาไว้มากดังนั้นสิ่งใดตอบแทนได้เขาย่อมไม่รั้งรอดังนั้นช่วงสายของวันเหลียนเซียวมู่ตงก็ได้ร้านค้าแห่งนี้มาอยู่ในมือแม้หยูเจียงอยากจะขายให้เขาในราคาที่ซื้อมา แต่เหลียนเซียวมู่ตงกลับให้ราคาที่สูงกว่าปกติแทนการปรับปรุงร้านใช้เวลาไปหนึ่งเดือนเต็ม ร้านค้าของเหลียนเซียวมู่ตงนั้นเบื้องหน้าเป็นเพียงเปิดร้านขายสินค้าหายากที่ได้มาจากต่างเมือง ส่วนเบื้องหลังนั้นเป็นแหล่งรับจ้างหาข่าวรวมถึงรับจ้างสืบเรื่องราวต่าง ๆ ตามแต่ผู้ว่าจ้างจะมีเงินจ่ายให้กับข่าวที่ตนอยากได้ตามความยากง่ายจากตอนแรกเมื่อจัดการร้านของตนเรียบร้อยเขา
