้องเป็นนํ้าแข็งไม่ผิดแน่” ซุยเจิ้นเผิงพูดออกมาปากคอสั่นเสียงดังอย่างลืมตัว“ขะ..ข้าก็คิดว่าใช่ แม้จะไม่ได้เห็นมานานแล้วก็ตาม” ฉู่เกอใช้มือยกชามนํ้านั้นขึ้นมาดูเพื่อให้เกิดความแน่ใจความเย็นแผ่มายังมือของชายชราทำให้เขาไม่อยากเชื่อว่านํ้าแข็งอันหายากที่สามารถพบเจอได้เฉพาะหลังหิมะตกจะมา482
อยู่ในมือ ดวงตาของทั้งสองผู้เฒ่ามองไปทางเด็กหญิงวัยเก้าขวบพร้อมกัน“ศิษย์รักเจ้าเป็นเซียนอย่างนั้นหรือ” คำพูดของฉู่เกอทำให้หนิงอันหัวแทบคะมำ“ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่จินตนาการของท่านลํ้าเลิศเกินไปแล้ว”482
