สี่ ห้า รวมถึงท่านลุงฉงฉง ลุงเจ้าลายก็ไปด้วยอีกอย่างข้ากินยาแก้พิษของท่านแล้วอ๊ะ! ท่านอย่าเพิ่งดุ ที่ข้าไปย่อมมีสาเหตุวันก่อนเผอิญข้าได้ยินท่านอาจารย์ปู่บ่นว่าอย่างได้ดีงูมาทำยาข้าหวังดีจึงได้ไปจับมาให้ พี่สาวก็รู้ว่าท่านปู่อายุมากแล้วจะให้ขึ้นเขาเดินทางไกลย่อมลำบาก” คนอายุน้อยกว่ารีบหาข้อแก้ตัว
หนิงอันได้แต่ถอนใจอย่างอึดอัด แต่สำหรับคนได้ยินอย่างมู่ตานนั้นกลับส่งเสียงหัวเราะเสียงดัง
“คุณหนู คุณชายน้อยช่างเหมือนท่านยิ่ง” คำพูดนี้ทำให้หนิงอันไม่อาจหาข้อโต้แย้งได้
นางจึงได้เปลี่ยนเรื่องเป็นพูดถึงสิ่งของที่อยู่ในมือแทน“ของสิ่งนี้เรียกว่าดินประสิว ข้าจะทำอะไรให้พวกเจ้าดู พี่มู่ตานรบกวนท่านไปนำนํ้ากับเกลือมาให้ข้าสักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”
เมื่อได้สิ่งของที่ต้องการมาแล้วหนิงอันยังไม่ทันได้ลงมือยงฮ่าว อานเจิง รวมถึงอาจารย์ชราทั้งสองคนต่างก็พากันเดินมาหานางเพื่อหวังจะมาช่วยงาน481
หลังจากทักทายกันเพียงเล็กน้อยฉู่เกอก็ถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นนํ้ากับเกลือวางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่สาน “เจ้ากำลังจะทำอะไร”
“ท่านรอดูก็แล้วกันเพียงอึดใจก็ได้เห็นแล้ว” คำพูดของหนิงอันยิ่งทำให้เกิดความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น
และเมื่อเจ้าตัวนำเกลือรวมถึงผงที่ถูกบดจากผลึกที่ได้มาลงไปในชามนํ้าที่มู่ตานนำมาให้เพียงชั่วจิบชาก็เกิดไอสีขาวให้พวกเขาได้เห็น ครั้นแล้วความมหัศจรรย์ก็บังเกิดเมื่อสิ่งนั้นได้จับตัวกันเป็นก้อน“นะ…นํ้าแข็งนี่ต
