ผู้พูด เหลียนเซียวมู่ตงก็บังคับม้าจากไปเช่นเดียวกับผู้ติดตามอีกสี่คนฤดูกาลผันผ่านตามที่ควรเป็นจนกระทั่งหมิงหมิงตัวน้อยอายุได้สี่ปี “พี่สาว” เด็กชายตะโกนเรียก ทำให้หนิงอันผู้กำลังลงเมล็ดแตงโมอยู่หันหลังกลับไปยังต้นเสียง“เสี่ยวหมิงเจ้าไปที่ไหนมา เหตุใดถึงตัวมอมขนาดนี้แล้วยังกลิ่นตามตัวของเจ้าอีกรีบไปจัดการตัวเองเลยไม่อย่างนั้นหากท่านย่ามาเห็นละก็…” ผู้เป็นพี่ลากเสียงยาว479
“ท่านพี่จุ๊ ๆ ไว้ขอรับ ก่อนข้าไปจัดการล้างตัวท่านช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร” ผู้พูดยกนิ้วขึ้นที่ปาก กลอกตามองไปมาเพื่อดูว่าย่าชราอยู่บริเวณนี้หรือไม่หนิงอันจับสิ่งที่อยู่ในมือของน้องชายมาดู เพื่อให้เกิดความมั่นใจเจ้าตัวจึงนำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดสีดำของบางอย่างออกจากสิ่งนั้นและดวงตาของนางก็เบิกกว้างหัวใจเต้นเร็วเด็กดีเจ้าไปเจอมันที่ไหนจะว่ากลิ่นแบบนี้เจ้าไปถึงไหนมาถึงมีกลิ่นขี้ค้างคาว” สีหน้าเหยเกของผู้เป็นพี่ทำให้น้องชายจอมซนเกิดความวิตกบนใบหน้า
“พี่สาวข้าไปยังป่าตะวันตกมาขอรับ” จบคำพูดนี้หนิงอันอยากจะเป็นลม‘เจ้าเด็กนี่ใครให้ความกล้าแก่เขากัน’ เจ้าตัวสื่อสารกับเฮยเฮย ‘ข้าคิดว่าเจ้าลองชะโงกมองเงาในนํ้าก็รู้เอง’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันพูดไม่ออก“หยูจินหมิง ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าป่าทางนั้นเป็นที่อยู่ของงูพิษเหตุใดเจ้ายังไปอีก” อันอันเรียกชื่อเขาเสียงหนัก480
“ข้าไม่ได้ไปคนเดียวนะขอรับ ข้าไปกับสาม
