ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว
สองเค่อต่อมาหนิงอันก็เดินออกมาด้านนอกใบหน้าของเจ้าตัวค่อนข้างบูดบึ้ง “เสี่ยวอันอันเจ้าเป็นอะไร” ด้วยความสงสัยเหลียนเซียวมู่ตงจึงได้ส่งเสียงเรียกนางออกไป
หนิงอันผู้จมอยู่กับความคิดของตนแหงนหน้ามองผู้เรียกสีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยระคนแปลกใจ“พี่ชาย ท่านมาที่ทำไมอย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงไม่ได้ตอบคำถามทว่าเขากลับวาดเท้าลงจากอาชาตัวใหญ่ในขณะที่คนตัวเล็กเดินมายืนต่อหน้าของตนเด็กชายก็งอนิ้วเคาะไปยังหน้าผากมนนั้นเบา ๆ“เป็นข้าถามเจ้าก่อนไม่ใช่หรือ” ผู้ถามแย้มยิ้มบางเบาคล้ายหยอกล้อกระนั้นสายตาของเจ้าตัวกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง459
“พี่ชายข้าถูกรังแก เอ๊ะ! ไม่ใช่สิต้องเป็นร้านที่ข้ามีหุ้นส่วนถูกรังแกต่างหากเรื่องมันเป็นอย่างนี้…..ข้าเป็นคนใจดีมากขนาดไหนท่านดูสิคนผู้นั้นยังกล้าหน้าด้านมาใส่ความร้านของข้าฮือ ๆ”หนิงอันผู้ไม่เคยคิดว่าจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้กับตัวเองจึงได้พรั่งพรูสิ่งที่ตนอึดอัดออกมาทั้งหมดแม้จิตวิญญาณของนางจะเป็นผู้ใหญ่แล้วยังไงในตอนนี้นางเป็นเด็กก็ขอใช้สิทธิ์ความเป็นเด็กหน่อยก็แล้วกันในเมื่อคนพวกนั้นอยากทำตัวเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กเช่นตนก่อนเหลียนเซียวมู่ตงผู้ไม่เคยเห็นนํ้าตาของคนตัวเล็กมาก่อนรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเขาจึงได้ยื่นผ้าเช็ดหน้าของตนส่งไปให้เด็กหญิง “เจ้าเช็ดหน้าก่อน” หนิงอันรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมาซับนํ้าตาก่อนจะสั่งนํ้ามูกออกไปเสียงด
