ังนางมองผ้าเช็ดหน้าสลับกับใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของด้วยสีหน้าเหยเก “พี่ชายเอาไว้ข้าจะกลับไปซักและอบให้หอมก่อนคืนท่าน” เจ้าตัวพูดพร้อมกับรีบยัดผ้าเช็ดหน้าลงในอกเสื้อ460
กุยเฮยมองสิ่งที่คู่พันธะของตนทำด้วยความรังเกียจ ‘เจ้าไม่ต้องให้ข้าเข้าไปอยู่ในอกเสื้อของเจ้านะ’“..” สีหน้าอันอันเมื่อได้ยินคำพูดของเต่าตัวน้อย
การเงียบของเด็กหญิงยิ่งทำให้เหลียนเซียวมู่ตงเข้าใจผิดดังนั้นเขาจึงมีความโกรธแค้นต่อเจ้าของร้านค้าแห่งนั้นเป็นอย่างมาก
“เจ้าจะให้ข้าจัดการกับคนผู้นั้นแบบไหนบอกมา” หนิงอันสะดุ้งกับคำพูดเช่นนี้ของผู้อายุมากกว่าเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าได้หลักฐานมาแล้ว ข้าคิดว่าจะนำสิ่งนี้ไปมอบให้หัวหน้ามือปราบเจ้าค่ะ” หนิงอันยื่นแผ่นกระดาษลายมือของคนผู้นั้นส่งไปให้คนตรงหน้า
“หลินเจ๋ข้ามอบเรื่องนี้ให้เจ้าจัดการ” เจ้าของชื่อยื่นมือไปรับกระดาษที่ผู้เป็นนายส่งมาให้พร้อมขานรับก่อนจะไปจัดการตามคำสั่ง
ทางด้านของผู้ติดตามอีกสองคนในเวลานี้เมื่อได้รับข้อมูลของร้านค้าแห่งนั้นมาแล้วพวกเขาก็กำลังนำสิ่งที่ได้มายัง461
ที่ว่าการมือปราบแห่งนี้เช่นกันและก็เป็นเรื่องบังเอิญที่เห็นผู้เป็นนายอยู่ที่นี่ด้วย
“นายน้อยนี่คือสิ่งที่พวกเราได้มาขอรับ” หนึ่งในสองส่งหลักฐานที่ตนได้มา มอบให้ผู้เป็นนายเมื่อเหลียนเซียวมู่ตงยิ่งอ่านใบหน้าของเขาก็เริ่มดำเป็นก้นหม้อมากขึ้น
“พวกเจ้านำหลักฐานนี้ไปมอบให้กับท่านหานจากนั้นให้เขาเร่งรีบจัดการเรื่