องนี้ก่อนจะย้ายไป ส่วนอู่หวี่เจ้ารีบไปนำกระดาษที่หลินเจ๋กลับมาก่อน” คำสั่งนี้ได้นำพาความงุนงงมาให้กับหนิงอันรวมถึงจางอี้ไม่น้อยคล้ายกับว่าเหลียนเซียวมู่ตงจะรู้ถึงความสงสัยนี้ของนาง“เอาไว้อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง วันนี้หากเจ้าไม่ได้ไปไหนข้าคิดว่าเจ้ากลับเรือนไปรอฟังข่าวดีเถอะ” คำกล่าวนี้หนิงอันคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องของร้านค้าผู้ให้ร้ายแต่สำหรับหลินเซียวมู่ตงเขาหมายถึงเรื่องตำแหน่งใหม่ของบิดาเด็กหญิงแม้คนทั้งคู่จะเข้าใจกันละแบบกระนั้นก็ยังจัดได้ว่าเป็นข่าวดีเหมือนกัน462
ปลายยามโหย่วหนิงอันผู้กำลังแจกของฝากที่ตนคัดแยกเรียบร้อยก็ได้ยินเสียงร้องของม้านางจึงได้วิ่งออกมาด้านนอก“ท่านพ่อ” คนตัวเล็กวิ่งเข้าไปโถมตัวใส่บิดาผู้กำลังอ้าแขนรอ“ลูกรักเจ้าควรกินให้มากหน่อยพ่อรู้สึกว่าตัวเจ้าเบาลงไปมากทีเดียวอีกทั้งแก้มที่เคยกลมก็แฟบลง” ผู้พูดทำสีหน้าราวปวดใจ“ท่านพ่อ ท่านไม่คิดว่าหากข้าอ้วนมากกว่านี้แล้วจะอุ้มข้าไม่ไหวหรอกหรือ” คนตัวเล็กเอามือกอดคอบิดาในขณะพูด“พ่อไม่ได้อ่อนแอมากขนาดนั้น” สองพ่อลูกพูดคุยกันจนถึงตัวเรือนด้านในหมิงหมิงจึงเดินงัวเงียออกมา “ท่านพ่อ”เสียงเล็ก ๆ ของบุตรชายตัวน้อยทำให้ทั้งพ่อและพี่สาวหันไปมองทางเขาหยูเจียงจึงได้วางบุตรสาวลง ทว่าจากที่คิดว่าบุตรชายจะเดินมาหาตนกลับกลายเป็นว่า “พี่สาว” เจ้าตัวเล็กกลับโถมตัวเข้ากอดผู้เป็นพี่เสียอย่างนั้นจึงทำให้หนิงอันตัวเซถอยหลังไปสองสามก้าว463
“
