หมิงหมิง อันอัน” หยูเจียงส่งเสียงเรียกบุตรทั้งสองด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะผ่อนลมหายใจลงอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าลูกทั้งสองปลอดภัยดี“หมิงหมิงเจ้าระวังหน่อยพี่สาวของเจ้าตัวเล็กหากนางเกิดล้มและได้รับบาดเจ็บจะเป็นเช่นไร”เด็กชายสีหน้าหมองลง “ขออภัย” คำพูดนี้ทำให้หนิงอันกับหยูเจียงใจอ่อนยวบเนื่องจากเขาตัวเล็กแค่นี้กลับรู้ความยิ่งดังนั้นเด็กชายจึงได้รับอ้อมกอดจากผู้เป็นพ่อและผู้เป็นพี่เองก็หอมแก้มกลมของเขาทั้งสองข้าง คนตัวเล็กจึงได้ส่งเสียงหัวเราะร่าออกมาหลังจากมื้อเย็นของวันหยูเจียงจึงได้ประกาศข่าวดีของตนในการตัดสินใจเลือกของเขา “ท่านแม่ที่ข้าตัดสินใจเช่นนี้ท่านโกรธข้าหรือไม่” ชายหนุ่มถามมารดาอย่างกังวล“ไม่เลย การที่เราอยู่ที่นี่แม่ว่ามีความสุขมากกว่าอยู่ในเมืองหลวงตั้งเยอะ” คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้คนอื่นต่างเห็นพ้องเช่นกัน464
“ท่านย่าการที่ท่านพูดอย่างนี้ท่านไม่อยากกลับไปเมืองหลวงหรือเจ้าคะ ช่างน่าเสียดายข้าคิดว่าในอนาคตรอให้โตขึ้นกว่านี้ข้าจะพาท่านไปดูร้านอาหารรวมถึงจัดการจวนของเราและยังมี….” หนิงอันจึงได้ถือโอกาสนี้เล่าเรื่องที่ตนทำในเมืองหลวงออกมาในคราวเดียว“หลานรัก/ลูกรัก” ผู้ใหญ่ทั้งสามภายในบ้านพากันเรียกเด็กหญิงพร้อมกัน “เจ้าค่ะ” อันอันทำสีหน้าเหลอหลา“เฮ้อ!” ย่าชราและบิดามารดาต่างพากันถอนใจออกมาพร้อมกัน (บางคนใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะมีทรัพย์สินในเมืองหลวงเหตุใดบุตร/หลานของข้าถึง
