เจียงหากปรารถนาจะอยู่เมืองนี้ให้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทนแต่ถ้าหากอยากเข้าเมืองหลวงก็ให้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมจบราชโองการ” เมื่อเจ้าของชื่อขานรับราชโองการเรียบร้อยหานกวงฮุยกับหยูเจียงต่างก็ยื่นมือไปรับม้วนผ้าสีทองนั้นไว้ในมือ
หลังจากทำหน้าที่เรียบร้อย เหลียนเซียวมู่ตงจึงได้ถอดหมวกของตนกล่าวทักทายผู้อายุมากกว่าตนทั้งสองคนดุจผู้น้อยทำความเคารพต่อผู้ใหญ่ทำให้ชายต่างวัยมองเขาด้วยสายตายกย่องชมเชย
“ท่านอาหยูจะกลับเมืองหลวงหรือไม่ขอรับ ตอนนี้จวนของท่านฝ่าบาทเองก็ได้ส่งคืนให้แล้วและในอนาคตจะไม่มีการ449
เรียกคืนด้วยหากว่าไม่มีการทำความผิดร้ายแรง” คำถามของคนอายุน้อยกว่าทำให้หยูเจียงไม่ต้องคิดให้มากความ
เนื่องจากเขายังคงเชื่อในสิ่งที่บุตรสาวบอกแม้ว่าตอนนี้เรื่องราวจะเปลี่ยนแปลงไปมาก กระนั้นชายหนุ่มก็ไม่คิดกลับไปแม้ว่าการกลับไปจะได้ตำแหน่งที่สูงมากกว่าอยู่ที่นี่ก็ตาม“ข้าจะอยู่ที่นี่ ส่วนจวนหลังนั้นเอาไว้ให้บุตรทั้งสองของข้าตัดสินใจเอาเอง” คำตอบนี้ไม่เกินจากที่เหลียนเซียวมู่ตงคาดไว้ส่วนหานกวงฮุยนั้นกลับเสียดายแทน “เจ้าจะไม่กลับไปคิดหรือปรึกษาครอบครัวก่อนหรือ”คำถามของผู้ที่กำลังจะเป็นอดีตเจ้านายไม่ทำให้หยูเจียงสั่นคลอน “ไม่ขอรับ ข้าอยากพัฒนาเมืองนี้ให้เป็นไปตามที่บุตรสาวต้องการ” คำตอบของเขาทั้งหนักแน่นและมั่นคงทำให้ทหารผู้ได้ยินต่างพากันดีใจและแต่ละคนก็ต่างให้ความเคารพหยูเจียงมากขึ้นกว่าเดิมเช่นเดียวก
