ับเหลียนเซียวมู่ตงที่ชื่นชมบุคคลตรงหน้าเช่นเดียวกัน450
“วันนี้ข้าขอตัวก่อน พวกท่านรีบไปส่งงานกันเถอะเวลามีไม่มากเนื่องจากท่านหานจะต้องเดินทางเข้าไปรับตำแหน่ง” จบคำของเหลียนเซียวมู่ตงพวกเขาก็แยกย้ายกัน“นายน้อยจะไปที่ไหนหรือขอรับ” หลินเจ๋ถามในขณะเดินบังคับม้าตามผู้เป็นนายอยู่ข้างกัน“ข้ากำลังจะไปตรวจร้านค้าเกลือของราชสำนักจากนั้นก็จะไปหาสถานที่เพื่อทำการค้าเพิ่ม” ในระหว่างที่พวกเขากำลังขี่ม้าเดินผ่านหน้าร้านค้าในตลาดก็เห็นผู้คนมากมายพากันยืนอออยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งเสียงดังโวยวายดังออกมาจากร้านค้าแห่งนั้น“เจ้าจะไม่รับผิดชอบอย่างนั้นหรือนี่คือรถหัดเดินที่ข้าซื้อมาจากร้านของเจ้านะ” ชายคนนั้นโวยวายทำให้ลูกจ้างภายในร้านของเล่นบ้านจางใบหน้าซีดขาวอย่างตกใจ“ท่านจะให้ข้าแน่ใจได้อย่างไรว่ารถหัดเดินคันนี้ซื้อมาจากร้านของเรา ในเมื่อของสิ่งนี้ห่างจากร้านของข้าไปไม่ไกลเองก็มีอีกร้านขายเหมือนกัน” คำพูดของจางอี้ทำให้ผู้คนที่กำลังมุงดูความสนุกเริ่มแตกออกเป็นสองฝั่ง451
“ข้ามาซื้อจากร้านของเจ้าเหตุใดถึงปัดความรับผิดชอบ”ชายคนนั้นโต้เถียงออกมาข้าง ๆ คู ๆ“ถ้าอย่างนั้นท่านก็นำใบซื้อขายออกมาให้ข้าดู” จางอี้เองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันงานทุกชิ้นผ่านการตรวจสอบจากเขาเหตุใดถึงจะไม่รู้ว่ารถหัดเดินตรงหน้าไม่ใช่ร้านของตนในเมื่อคนผู้นี้ไม่ยอมหยุด เขาก็จะทำให้คนผู้นี้ต้องร้องไห้เรียกหามารดา คราวนี้ชายผู้โวยวายเริ่มเหงื่อซ
