ึมแผ่นหลังกระนั้นในเมื่อขี่หลังเสือแล้วครั้นจะให้ลงก็ไม่ได้ “ข้าทำหายไปแล้ว”กลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงแค่มองดูก็รู้ว่าชายคนโวยวายกำลังโกหก “นายน้อยจะเข้าไปช่วยหรือไม่” หลินเจ๋ถามเนื่องจากเจ้าตัวเป็นผู้ไม่ชอบเห็นการกระทำแบบนี้“รอก่อน ข้าคิดว่าเจ้าของร้านมีวิธีเจ้าไม่เห็นหรือว่าสีหน้าของเขาเป็นแบบไหน ส่วนเจ้าไปสืบเกี่ยวกับร้านคู่แข่งของเจ้าของร้านแห่งนี้มาอย่างละเอียด หากว่ามีคนใช้กลอุบายเช่นนี้ในเมืองที่เป็นหนึ่งภายใต้จมูกของข้าจะได้จัดการได้ถูก”คล้อยหลังของผู้ติดตาม เหลียนเซียวมู่ตงก็หันไปให้ความสนใจกับสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง452
“ทางร้านของเรามีกฎแจ้งชัดเจนว่าหากต้องการให้รับผิดชอบหรือเปลี่ยนสินค้าจะต้องนำใบซื้อสินค้าจากทางร้านมาด้วยไม่อย่างนั้นทางร้านจะไม่รับผิดชอบไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น”จางอี้ประกาศเสียงดัง“ข้าอ่านหนังสือไม่ออกจะรู้หรือว่ามีกฎแบบนี้” ชายคนนั้นก็ยังกัดฟันเถียง ทว่า…เขากลับได้ยินเสียงของผู้ที่มุงอยู่ดังขึ้นมาแทนเจ้าของร้าน “ข้าก็อ่านไม่ออกนะกระนั้นก็ยังมีลูกจ้างอธิบายให้ฟัง เชื่อหรือไม่ว่าข้ายังคงเก็บใบซื้อขายเอาไว้อยู่เลย” ไม่เพียงแค่ชายผู้นี้เท่านั้นที่พูดออกมาเนื่องจากหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก็พูดออกมาเช่นเดียวกันและยังตามมาด้วยเสียงของคนอีกหลายเสียงซึ่งเป็นเชิงบวกทั้งสิ้น “ดูเหมือนว่าชายคนนั้นเริ่มจะอยู่ไม่นิ่งเสียแล้ว” คำพูดนี้ของเหลียนเซียวมู่ตงนับว่าถูกต้อง เพรา
