ะชายคนนั้นกำลังกลอกตาไปมาเพื่อหาทางหนีเรื่องราวเหล่านี้ยังไม่ถึงหูของหนิงอันที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการคัดแยกสิ่งของที่มีทั้งปากกาขนนก นํ้าหมึกและกระดาษ453
“อันอันเมล็ดพวกนี้มันคืออะไร” ยงฮ่าวถามผู้เป็นน้องเมื่อเห็นเมล็ดสีดำรูปร่างแปลกประหลาดที่ตนไม่เคยเห็นและบังเอิญทำมันหล่นออกมาจากห่อ เจ้าของชื่อจึงได้ละจากงานในมือมาให้ความสนใจสิ่งที่อยู่ในมือของผู้เป็นพี่แทน“นี่มันไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งนี้ฮ่า ๆ ข้าช่างโชคดียิ่ง”เมื่อเห็นน้องน้อยหัวเราะและพูดขึ้นมาแบบนั้นคนที่อยู่ภายในห้องจึงได้หันไปสนใจทางเด็กหญิงพร้อมกัน ‘เด็กน้อยเจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ’ กุยเฮยเหน็บแนม‘ข้าไม่ได้บ้าเพียงแต่เจ้าสิ่งนี้หายากมากในยุคนี้เอาเถอะเอาไว้เมื่อไหร่ที่มันเติบโตเจ้าจะได้ลิ้มลอง’เมื่อหนิงอันรู้สึกตัวนางจึงกระแอมกลบเกลื่อนอาการของตนอย่างเก้อเขินก่อนที่จะพูดถึงชื่อเจ้าของเมล็ดที่ว่า “มันคือแตงโมเจ้าค่ะ” นางพูดพลางมองหน้าของพี่ชายทั้งสองไปด้วย“พวกท่านไม่รู้จัก” เด็กหญิงย้อนถามอีกครั้ง “ใช่ มันกินได้หรือไม่” คำถามของอานเจิงทำให้เด็กน้อยจอมตะกละมองเมล็ดในมือของพี่สาวอย่างร้อนแรง “กินกิน” หมิงหมิงพูดขึ้น454
“มันเป็นผลไม้กินได้เจ้าค่ะ หมิงหมิงอดทนรอก่อนเราจะต้องปลูกมันขึ้นมาก่อนไม่อย่างนั้นจะกินไม่ได้” คำพูดของพี่สาวทำให้เจ้าตัวเล็กมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเมื่อเรื่องของเมล็ดแตงโมผ่านไปพวกเขาก็ช่วยกันรื้อสิ
