ะตูเมืองอันคุ้นเคยอยู่ด้านหน้า“หยุด! พวกเจ้าเป็นใคร” ทหารเฝ้าประตูเมืองซึ่งอยู่ด้านบนตะโกนลงมาเสียงดัง ซึ่งเวลานี้เป็นยามวิกาลประตูเมืองไม่เปิดให้คนเข้าออก430
“ท่านอาข้าเอง ท่านลืมข้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ” เสียงหวานใสของเด็กน้อยกับใบหน้าอันคุ้นเคยที่เห็นผ่านคบเพลิง
ทำให้ชายวัยกลางคนเรียกเจ้าของชื่ออย่างดีใจพลางสั่งคนของตนเสียงดัง “เสี่ยวอันอันเจ้ากลับมาแล้ว รีบเปิดประตูเร็ว”
เมื่อประตูถูกเปิดหนิงอันก็บังคับม้าอย่างเชื่องช้าไปทางทหารเฝ้าประตูสามสี่นาย “คารวะท่านอาทุกท่านข้าต้องขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องเปิดประตูในเวลานี้”
“เจ้าอย่าได้เกรงใจพวกเราคนกันเองเพียงอย่านำเรื่องนี้ไปบอกใครก็พอ ว่าแต่เจ้าจากไปซะนานจนข้าคิดว่าเจ้าจะอยู่เมืองหลวงเพลินไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว” ชายวัยกลางคนสัพยอกพร้อมรอยยิ้ม
“อยู่ที่ใดก็ไม่ดีเท่าที่บ้านของเราหรอกเจ้าค่ะ ข้าชอบเมืองนี้และมองว่าที่นี่เป็นบ้านไปนานแล้ว”
“ช่างดียิ่งหนักเจ้ารีบกลับเรือนเถอะท่านที่ปรึกษาหยูคงดีใจที่เห็นเจ้า”
“เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นเอาไว้พบกันใหม่”431
ตลอดการสนทนาของคนทั้งสอง ทำให้กลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงต่างถูกลืมกระนั้นเขาก็ไม่รู้สึกอะไร อีกทั้งยังดีใจด้วยซํ้าที่น้องน้อยเป็นที่รักของผู้คนแม้แต่ทหารของเมือง432
