ยัง’
‘ถึงแล้วข้าเพิ่งทราบข่าวมาจากนกทั้งสอง เจ้ารู้หรือไม่หนูพวกนั้นฉลาดทีเดียวพวกมันอาศัยการซ่อนตัวอยู่ในคณะคาราวานจึงทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังไม่เหนื่อยแรง’
‘โอ้ฉลาดจริงเสียด้วย เอาล่ะได้เวลาเดินทางแล้วเจ้าอยู่ในอกข้าให้ดีล่ะระวังอย่าให้ตัวเองตก ข้าจะให้จงเซ่อเพิ่มความเร็ว’
‘ได้’ จบคำของเต่าตัวน้อย หนิงอันก็ให้ม้าตัวน้อยของตนเพิ่มความเร็วตามที่พูด ม้าทั้งสี่ตัววิ่งกันไม่หยุดพักจนกระทั่งเข้าสู่ยามเว่ย
“อันอันพวกเราพักกันที่ศาลาข้างหน้าก่อนเถอะเจ้าไม่หิวอย่างนั้นหรือ” คำพูดของเหลียนเซียวมู่ตงคล้ายทำให้คนที่ตื่นเต้นอยากกลับบ้านเอามือกุมท้อง
“เจ้าค่ะ ข้าเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”429
เมื่อม้าทั้งหกตัวหยุดนิ่งพวกมันก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเช่นกันโดยที่เจ้าของไม่กลัวว่ามันจะหนีไป เนื่องจากม้าพวกนี้ถูกฝึกมาอย่างดีมันจึงได้เดินไปเล็มหญ้าอยู่แถวนั้น
“เจ้าอิ่มหรือไม่เอาแป้งทอดของข้าเพิ่มอีกไหม” เหลียนเซียวมู่ตงถามพร้อมกับยื่นขนมแป้งทอดออกไปให้คนที่นั่งอยู่ข้างกัน “แค่ของข้าก็อิ่มแล้วเจ้าค่ะ พี่ชายกินเถอะ”
“ข้าเองก็อิ่มถ้าอย่างนั้นข้าจะเก็บเอาไว้ให้เจ้าก่อน หากเจ้าหิวเมื่อไหร่ก็บอกเพราะกว่าจะโรงเตี๊ยมยังอีกไกล ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เดินทางกันต่อเถอะจะได้ไปพักกันที่นั่น”
“เจ้าค่ะ/ขอรับ”
การเดินทางโดยการขี่ม้าใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนรวมถึงการพักระหว่างทางในที่สุดหนิงอันก็มองเห็นปร
