ำหน้าคล้ายกับจะร้องไห้ด้วย” หญิงงามกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะหนิงอันได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ (อยู่ใกล้ฮ่องเต้หรือฮองเฮาก็เหมือนอยู่ในปากเสือแม้ว่าในตอนนี้คนทั้งสองจะยังเอ็นดูตนเองก็ตาม แต่ข้าขอกลับไปอยู่ป่าเขาเหมือนเดิมดีกว่า) เจ้าตัวคิดอย่างหนักใจหลังจากส่งผู้เป็นใหญ่กับทายาทออกจากจวนเรียบร้อยหนิงอันก็เดินไปบอกลาประมุขกับฮูหยินเจ้าของเรือน“เสี่ยวอันเจ้าจะจากไปจริงอย่างนั้นหรือหากเจ้าไปป้าคงจะคิดถึงเจ้ามากเป็นแน่” หญิงวัยกลางคนกล่าวพลางดึงตัวคนตัวเล็กเข้าไปกอด427
“ท่านป้า ข้าจะเขียนจดหมายมาหาท่านบ่อย ๆ ดีหรือไม่หรือว่าในอนาคตท่านอยากจะไปกินปู ดูทะเลก็ให้พี่ชายพาไปรับรองว่าข้าจะดูแลท่านเป็นอย่างดี”
หญิงวัยกลางคนไม่คิดปฏิเสธ “สักวันข้าจะไปหาเจ้าที่นั่นขอให้เดินทางปลอดภัยนะ หากเจ้าต้องการอะไรรีบเขียนจดหมายมาบอกป้า อย่าได้เกรงใจ” หญิงวัยกลางคนคลายอ้อมกอดของตนออกในขณะพูด
หนิงอันถอยออกมาก่อนยอบตัวลง“ขอบพระคุณท่านป้าเจ้าค่ะ”
หลังการบอกลาเสร็จสิ้นเด็กหญิงจึงไปขี่ม้าของตนที่ถูกตั้งชื่อว่าจงเซ่อ “อันอันเจ้าแน่ใจว่าจะไม่นั่งรถม้าแน่นะ” เหลียนเซียวมู่ตงถามอย่างเป็นห่วง
“แน่ใจเจ้าค่ะ” อันอันตบอกของตนกล่าวอย่างมั่นใจ ‘เฮยเฮยเจ้าดีใจหรือไม่พวกเราจะได้กลับบ้านแล้ว’
‘ดีใจสิข้าคิดถึงท่านย่า ท่านแม่ ท่านพ่อ น้องชายและเจ้าพวกนั้นจะแย่’428
‘ข้าเองก็คิดถึงเขาเหมือนกัน เจ้าว่าป่านนี้หนูทั้งห้าสิบตัวจะไปถึงป่าหรือ
