งรู้สึกฉงนสงสัย425
เพราะโดยปกติเด็กหญิงมักจะตัดสินใจเองในทันทีดูอย่างโรงเตี๊ยมที่กำลังไปได้ดีนั้นเป็นตัวอย่าง“ที่เจ้าพูดเช่นนี้แสดงว่ายังไม่มีแผนที่จะทำอะไรสินะ”คำพูดของเด็กชายทำให้หนิงอันพยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา“เอาเถอะข้าจะจัดการตามที่เจ้าพูด ส่วนเรื่องโรงเตี๊ยมเจ้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะส่งผลกำไรไปให้ดูทุกเดือนเองจนกว่าเจ้าจะพร้อมมาจัดการดูแล”“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” หนิงอันยอบตัวคารวะเขาอย่างจริงใจ“เรามันคนกันเองเจ้าจะเกรงใจไปทำไม รีบไปกันเถอะ”เจ้าของประโยคพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำไปก่อน โดยมีคนตัวเล็กเดินตามไปไม่ห่างกายซึ่งภาพนี้ค่อนข้างเป็นที่คุ้นชินของผู้พบเห็นจากวันเป็นคืน คืนเป็นวันจนถึงวันที่หนิงอันกำลังจะได้กลับบ้านของตน “เสี่ยวอันข้าขอบใจเจ้ามากที่อยู่ดูแลข้ามาตลอดตั้งแต่ถูกพิษจนถึงตอนนี้เจ้าจะไม่ไปอยู่ในวังกับข้าจริงอย่างนั้นหรือ” นํ้าเสียงอ่อนหวานจากหญิงงามทำให้หนิงอันผู้ถูกกุมมืออยู่หลั่งเหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง426
คนตัวเล็กพูดขึ้นอย่างสุภาพระคนกังวล “พี่สาวอย่าได้พูดเช่นนี้เจ้าค่ะ ข้าเต็มใจและยินดีที่ได้รับใช้ท่าน เรื่องการเข้าวังนั้นท่านก็รู้ว่าข้าเป็นคนพูดจาตามธรรมเนียมไม่เป็น ข้าเกรงว่าจะไปทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสมเข้าดังนั้นให้ข้าอยู่ข้างนอกนะดีแล้ว”“ข้าเข้าใจเพียงแต่ข้านึกเสียดายก็เลยถามดูเผื่อว่าเจ้าอยากเปลี่ยนใจไปอยู่กับข้า หากเจ้าไม่ต้องการข้าก็ไม่บังคับหรอกเหตุใดต้องท
