ดีกับเท้าของเด็กทั้งสองคน “ขอบใจเจ้า”“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ข้าขอตัวไปพักก่อน” หนิงอันยอบตัวคารวะเขาก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับอ้าปากหาก‘เด็กน้อยไม่งาม’ เต่าตัวน้อยติง ‘ก็ข้าง่วง’ หนึ่งเด็กหนึ่งเต่าโต้เถียงกันโดยไม่มีใครได้ยินเช้าวันต่อมาหนิงอันก็ทำหน้าที่ของตนเหมือนเดิมเช่นทุกวันเพียงแต่วันนี้ได้เพิ่มเด็กทารกมาอีกสองคนหลังจากเสร็จงานภายในจวน นางก็เตรียมตัวจะไปดูโรงเตี๊ยมของตนที่ได้เปิดทำการแล้วซึ่งเบื้องหน้าผู้คนทั้งหลายต่างรับรู้ว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นของเหลียนเซียวมู่ตงซือจื่อแห่งจวนกั๋วกง424
“อันอัน เจ้าจะไม่รอข้าหรือ” เจ้าของชื่อชะงักเท้าหันไปทางด้านหลังก็เห็นคนร่างสูงกว่าเดินไม่รีบไม่ร้อนเข้ามาหา“ข้าไม่นึกว่าท่านจะไปด้วย” คำพูดของคนตัวเล็กทำให้คิ้วของเหลียนเซียวมู่ตงเลิกขึ้นสูง “เพราะเหตุใด”“ข้าคิดว่าท่านจะเห่อหลานอย่างไรเล่า” เด็กหญิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าหาเป็นเช่นนั้น คิดอะไรเลอะเทอะ อีกหนึ่งเดือนเจ้าจะได้กลับบ้านแล้ว เจ้าจะจัดการกับจวนและโรงเตี๊ยมยังไง”เหลียนเซียวมู่ตงเบี่ยงหน้าในขณะปฏิเสธแม้ว่าเขาจะไปดูหลานชายหญิงตั้งแต่เช้าก็ตามก่อนเปลี่ยนเรื่องหนิงอันไม่คิดเปิดเปิงเมื่อเห็นคนปากแข็งหูแดงจึงได้ตอบในเรื่องที่เขาถามออกไป“ข้าขอรบกวนท่านให้ช่วยหาคนไปคอยดูแลและทำความสะอาดด้วยนะเจ้าคะ เอาไว้ข้าขอกลับไปปรึกษาคนในครอบครัวก่อนว่าพวกเขาจะให้ทำอย่างไร” ผู้ถามไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้จึ
