ของถูกคู่ของแถม“ท่านแม่” เหลียนเซียวมู่ตงส่งเสียงเรียกพร้อมกับรีบเดินเข้าไปจับมือของมารดาอย่างเป็นห่วง“แม่ไม่เป็นอันใด แม่ว่าเจ้าสองคนไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายกันดีหรือไม่เสื้อผ้าเปียกกันอย่างนี้ระวังจะเป็นหวัด” ผู้เป็นแม่ตบหลังฝ่ามือของบุตรชายเบา ๆ กล่าวเตือนด้วยรอยยิ้ม“ขอรับ/เจ้าค่ะ” จบคำของคนทั้งสอง พวกเขาก็ต่างแยกย้ายกันไปยังเรือนของตนและหลังจากที่คนตัวเล็กจัดการตนเองเสร็จเรียบร้อยเจ้าตัวก็พร้อมจะไปสำรวจโรงเตี๊ยมที่ตนกำลังให้ช่างตกแต่งเมื่อเดินออกมาเจ้าตัวก็มองเห็นร่างสูงผอมของเด็กชายผู้อายุมากกว่า “พี่ชายท่านจะไปโรงเตี๊ยมกับข้าหรือไม่” เด็กหญิงถามขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาผู้ที่กำลังยืนมองตน“ไปสิ เจ้าจะขี่ม้าหรือจะเดินไปล่ะ” คนตัวสูงถาม394
“เดินไปเถอะเจ้าค่ะ เดินออกจากซอยไปไม่ไกลก็ถึงตลาดแล้วและอีกอย่างข้าอยากหาของกินระหว่างเดินด้วยฮิฮิ” คนตัวเล็กกว่าพูดพร้อมหัวเราะออกมาจนตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว“เจ้าตัวตะกละน้อย” เหลียนเซียวมู่ตงสัพยอกพร้อมกับกางร่มเคลือบนํ้ามันในมือหนึ่งเด็กชายตัวสูงและหนึ่งเด็กหญิงตัวเล็กเดินทอดน่องอย่างไม่รีบเร่งโดยมีองครักษ์เดินตามหลังสองคนและเมื่อออกจากซอยมาได้ คนทั้งสองก็เห็นภาพผู้คนเดินซื้อของบ้าง พ่อค้า แม่ค้าส่งเสียงเรียกลูกค้าบ้าง“เจ้าอยากกินอะไร” เด็กชายถามคนข้างกายที่กำลังสอดส่ายสายตาไปรอบด้านเช่นเดียวกับเต่าตัวน้อยบนศีรษะของเจ้าตัวที่กำลังยืดคอยาวซึ่
