งสีผิวรวมถึงกระดองของมันนั้นแทบจะกลืนไปกับเส้นผมละเอียดเงางาม395
‘เฮยเฮยเจ้าอยากกินอะไร’ อันอันส่งเสียงถามคู่หู ‘เด็กน้อยข้าเลือกไม่ได้เจ้าซื้อไปตั้งแต่ร้านแรกเลยได้ไหม จากนั้นเราก็ลองกินกันไปเรื่อย ๆ วันนี้ข้าเลี้ยงเจ้าเองเงินข้ามีเยอะ’‘จัดไปตามคำขอของเจ้ามือวะฮ่า ๆ’ อันอันพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะในใจทำให้กุยเฮยถึงกับสะดุ้ง ‘เด็กน้อยเจ้าช่วยทำตัวให้เหมือนคนปกติไม่ได้หรือแบบนี้ข้ากลัว’อันอันกลอกตามองบน “พี่ชายข้าจะซื้อทุกร้านเจ้าค่ะพวกเราไปกันเถอะเริ่มจากร้านแรกก่อนก็แล้วกัน” เหลียนเซียวมู่ตงรวมถึงหลินเจ๋และอู่หวี่ต่างพากันตกใจ “เจ้าแน่ใจ” คนโตกว่าถามยํ้าหนิงอันไม่ตอบคำถามของเขาเพราะตอนนี้นางได้ถูกกลิ่นหอม ๆ ของซาลาเปาจากร้านค้าแรกดึงดูดเสียแล้ว“ท่านป้าซาลาเปาขายยังไงเจ้าคะมีไส้อะไรบ้าง” อันอันกะพริบตาถามแม่ค้าวัยกลางคนที่กำลังส่งยิ้มให้“ไส้ผักดองลูกละสองเหวิน ไส้เนื้อแกะภูเขาลูกล่ะห้าเหวินเจ้าคะ คุณหนูจะรับกี่ลูกดี” เด็กหญิงมองไปรอบด้านเมื่อเห็นขอทานนั่งอยู่มีทั้งเด็กและคนแก่ก็รู้สึกหดหู่396
“ท่านป้าข้าเหมาทั้งหมด และท่านช่วยนำไปแจกให้คนเหล่านั้นด้วยโดยใส่ให้ข้าไส้ละสองลูกแยกเป็นห้าห่อเจ้าค่ะ” จบคำคนตัวเล็กก็ยื่นเงินออกไป“ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนูน้อย ข้าขอขอบคุณท่านแทนพวกเขาด้วย” ท่านป้าร้านซาลาเปารีบส่งซาลาเปาให้กับผู้ซื้อก่อนจากนั้นนางก็ทำตามความต้องการเด็กหญิงทันทีโดยให้หลานชายเป็น
