ผู้นำซาลาเปาไปแจกคนเหล่านั้น“เจ้าช่างเป็นเด็กดีมีนํ้าใจเสียจริง” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวชมพลางลูบศีรษะของคนตัวเล็กไปด้วยอันอันแหงนหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกผิดต่อมโนในจิตใจเนื่องจากมีแต่เจ้าตัวกับเต่าน้อยเท่านั้นที่รู้เหตุผล‘ไม่ต้องบอกเขาหรอกเนอะเฮยเฮยว่าพวกเราแค่อยากลองกินทุกร้านส่วนขอทานเหล่านั้นก็ถือว่าเป็นโชคของพวกเขา’‘แล้วแต่เจ้าเถอะ ซาลาเปาไส้เนื้อแกะภูเขานี่ช่างอร่อยเสียจริงเอาไว้กลับไปต้องให้เจ้าพวกนั้นไปหามาให้กินอีก’397
‘นั่นสิเนื้อนุ่มรสชาติดีทีเดียว เอามาตุ๋นหรือย่างนํ้าผึ้งก็น่าจะดี’ อันอันเห็นพ้องเมื่อพูดถึงเรื่องกินแล้วเจ้าตัวก็หาได้สนใจเรื่องอื่นอีกจากนั้นการเหมาร้านค้าถัดมาก็เริ่มขึ้นมีอร่อยบ้าง ไม่อร่อยบ้าง พอกินได้สลับ ๆ กันไปกว่าจะถึงโรงเตี้ยมที่กำลังปรับปรุงมือทั้งสองข้างของเด็กชายทั้งสามก็เต็มไปด้วยของกินรวมถึงขอทานเหล่านั้นก็อิ่มกันถ้วนหน้า “เหตุใดโรงเตี้ยมเงียบแบบนี้ ช่างไปไหน” หนิงอันมองซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นใครสักคน“หลินเจ๋เจ้าไปดู” เจ้าของชื่อไม่รอช้าเขารีบทำตามคำสั่งผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว“ไม่มีใครเลยขอรับทั้ง ๆ ที่ข้าวของยังกองอยู่เต็มพื้น” เมื่อคนที่เหลือได้ยินแบบนี้ก็ให้รู้สึกชวนสงสัยมากขึ้น“อู่หวี่เจ้าไปถามที่โรงไม้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดพวกเขาถึงไม่มาทำงาน” ในระหว่างที่เหลียนเซียวมู่ตงกำลังพูดกับคนของตนอยู่ก็มีผู้คนพากันซุบซิบพร้อมกับเหลือบมองมาทางกลุ่มของคนทั
