้งสี่อยู่บ่อยครั้ง398
‘เฮยเฮยพวกเขาพูดอะไรกัน’ อันอันผู้เกิดความสงสัยรีบสื่อสารกับคู่หู ‘ข้าจะรู้ไหมข้าสื่อสารได้แต่กับสัตว์เรื่องของมนุษย์เกินความสามารถของข้า’ เต่าตัวน้อยพูดพลางพ่นลมหายใจออกมา‘อ่อข้าไม่รู้ ก็เห็นเจ้าเทพซะขนาดนั้นก็คิดว่าเจ้ารู้ทุกเรื่องนะสิ ข้าขอโทษนะ’ นํ้าเสียงของอันอันฟังดูสลดจนเต่าน้อยเกิดสำนึกเหมือนกัน‘ข้าเองก็ต้องขอโทษเจ้าด้วยเหมือนกันที่ใช้คำพูดไม่ดี’เต่าตัวน้อยรู้สึกเสียใจตามคำพูด ทว่าหลังจบคำนี้ของเจ้าตัว จู่ ๆก็เกิดสิ่งอัศจรรย์ขึ้น“โรงเตี๊ยมหลังนี้ที่เขาลือกันว่ามีวิญญาณสิงสู่ไม่ใช่หรือคนพวกนี้เห็นทีคงจะถูกย้อมแมวขายเสียแล้ว” ชายร่างผอมกระซิบข้างหูเพื่อน“ก็ใช่นะสิหากไม่ใช่วิญญาณจะเป็นอะไร หนึ่งในช่างที่มาทำเป็นพี่เมียของข้าเอง เขาบอกว่ากำลังทำงานก็มักจะได้ยินเสียงกุก ๆ กัก ๆ ไม่เพียงแค่นั้นอาหารที่นำมาก็มักจะหายไปข้าว่ามันต้องเป็นวิญญาณที่หิวโหยเป็นแน่พูดแล้วก็ขนลุก399
เจ้ารู้หรือไม่พี่เมียของข้ายังพูดอีกนะว่าเสียดายเงินตั้งห้าตำลึงทองซื้อโรงเตี๊ยมแถมวิญญาณแค่คิดก็สยอง” ชายคนนั้นเอามือลูบแขนของตนไปมา
“ห๊ะ! ห้าตำลึงทองกับอาคารใหญ่สามชั้นนี่นะคนซื้อไม่คิดว่ามันมีอะไรแปลกหรอกหรือจะว่าไปเถ้าแก่คนนั้นก็ใจดำเหลือเกิน โรงเตี้ยมผีสิงแบบนี้ให้เปล่าเกรงว่าก็คงไม่มีคนอยากได้กระมั้ง” เสียงของชายทั้งสองเริ่มห่างออกไปกระนั้นกุยเฮยก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
(มันเกิดอะไรขึ้
