นกับข้าเหตุใดถึงได้ยินเสียงของมนุษย์ห่างออกไปไกลขนาดนั้นได้) ในช่วงเวลาที่เต่าตัวน้อยกำลังสับสนอู่หวี่ก็พาหัวหน้าช่างมาหาผู้เป็นนาย
“พูดมาสิว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ทำงาน” นํ้าเสียงของเหลียนเซียวมู่ตงเต็มไปด้วยแรงกดดันทำให้ชายวัยกลางคนหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา
“คือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ขอรับ…….ช่วงแรกมันก็ปกติแต่พอโรงเตี้ยมปรับปรุงจนใกล้จะเสร็จมันก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ข้าก็400
เลยไปถามกับลูกจ้างที่ลาออกไปแล้วก็ได้ความมาตามที่เล่าให้พวกท่านฟังนี่แหละ”
ดวงตาของหนิงอันเบิกกว้างเมื่อได้ยิน เช่นเดียวกับกุยเฮยหลังจากได้ยินเรื่องของชายวัยกลางคนผู้นี้ที่เหมือนกับชายสองคนนั้นพูดก่อนหน้าไม่มีผิด “อันอันเจ้าไม่ต้องเสียดายเงินนะเรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เอง”
คำปลอบของเหลียนเซียวมู่ตงทำให้หนิงอันมองเขาอย่างขอบคุณ ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่พูดอะไร ‘เฮยเฮยเรามาจับผีกันเถอะ’
‘ที่นี่ไม่มีหากมีข้าย่อมสัมผัสได้’ จบคำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันมีสีหน้าผิดหวังขึ้นทันที ‘โธ่ข้ากำลังคิดอยากจะเปลี่ยนแปลงที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมผีสิงแบบนี้ก็อดเลย’
กุยเฮยหมดคำจะกล่าว (มีแต่คนเขากลัววิญญาณส่วนเจ้าเด็กคนนี้กลับรู้สึกเสียดาย นี่ข้าอยู่กับตัวอะไรกัน) เต่าน้อยคิดอย่างปวดหัว
ส่วนเหลียนเซียวมู่ตงนั้นรู้สึกโกรธเจ้าของเก่าเป็นอย่างมาก “เจ้าสองคนไปหาคนผู้นั้นลากตัวมาลงโทษให้ได้” แต่แล้ว401
“ไม่ต้องเจ้าค่ะ สถานที่แห่งนี้ไม่มีวิญญ
