าณแต่จะเกิดขึ้นเพราะสาเหตุอันใดนั้นข้าจะหาเอง” จบคำของเด็กหญิงผู้คนที่ได้ยินเรื่องราวรวมถึงผู้ที่ก่อปัญหาให้กับโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็มีสีหน้าแตกต่างกันออกไป
“นายช่างวันพรุ่งท่านรีบให้คนมาทำงานกันต่อข้าจะจ่ายข้าแรงเพิ่มให้เป็นสองเท่า แต่ห้ามทำงานแบบขอไปทีนะไม่อย่างนั้นข้าจะให้ท่านชดใช้โดยข้าผู้นี้จะมาคอยตรวจเป็นระยะๆ” หนิงอันประกาศขึ้นเสียงดัง เนื่องจากเจ้าตัวมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของคนอย่างแน่นอน
“ขอรับ” แม้จะหวาดกลัวแต่เพื่อเงินซึ่งไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยทำให้เขารับปากออกไป
ต้นยามห้ายภายในวันเดียวกันอันอันผู้นอนหลับสนิทอยู่บนที่นอนอุ่นก็กำลังถูกพูดถึงจากบุคคลสองกลุ่มทั้งหวังดีและประสงค์ร้าย
ภายในเรือนนอนของพ่อแม่เจ้าตัว “ท่านพี่ ข้าคิดถึงลูกนางจากไปเกือบจะหนึ่งปีแล้วนะเจ้าคะ แม้จะมีจดหมายมาแต่ก็402
ไม่เหมือนกับนางอยู่ใกล้ ๆ เรา” หญิงงามผู้อยู่ในอ้อมอกของสามีพูดเสียงเศร้าเช่นเดียวกับใบหน้าที่กำลังมีนํ้าตาคลอหน่วย
“ข้าเองก็คิดถึงลูกเหมือนกัน” ชายหนุ่มผู้เป็นสามีพูดพลางกระชับไหล่คนที่อยู่ในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
ไม่เพียงแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่คิดถึงคนตัวเล็กเพราะไม่ว่าจะชาวบ้านหรือสหายต่างเผ่าพันธุ์ต่างก็คิดถึงนางเช่นกัน
แม้ว่าพวกมันจะยังคงใช้ชีวิตกันตามปกติ แต่ทว่าความสดใสก็ลดน้อยลงไปมากรวมถึงความอยากอาหารเองก็ด้วย
“เมื่อไหร่นายน้อยจะกลับข้าคิดถึงนางยิ่ง” เจ้าลายพึมพำกับฉงฉงในระหว่างกำลังเดิ
