นยามรอบหมู่บ้าน
“ข้าอยู่กับเจ้าทุกวันเจ้ายังไม่รู้ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละและข้ากับครอบครัวก็คิดถึงนางไม่ต่างจากเจ้าด้วย หรือว่าเราจะบุกไปเมืองหลวงกันดี” ฉงฉงถอนใจก่อนที่จะพูดในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ออกมา403
“เจ้าบ้าหรือยังไงแค่ออกจากหมู่บ้านพวกเราก็คงได้กลายเป็นร่างไร้ลมหายใจก่อนจะถึงเมืองหลวงเป็นแน่ มนุษย์ทุกคนไม่ได้ใจดีเหมือนกับคนในหมู่บ้านแห่งนี้นะ เจ้าหมีโง่” เจ้าลายตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าสหาย
“ก็ข้าคิดถึงนางนี่หรือเจ้ามีวิธีอื่นเจ้าเสือฉลาด” ฉงฉงประชด
“มี” คำพูดนี้ทำให้ดวงตาของฉงฉงที่เหลืออยู่เพียงข้างสว่างวาบจากนั้นก็กลายเป็นขุ่นเขียว“รอ” จบคำของมัน เจ้าลายก็รีบโกยเท้าทั้งสี่ หนีหมีดำตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว “เจ้าลาย” เสียงคำรามของฉงฉงดังไล่หลังเสือตัวใหญ่ไปอย่างไม่ลดละส่วนอีกกลุ่มก็คือคนคิดร้ายนั่นเอง “เจ้ารีบสร้างข่าวลือให้หนักขึ้นคิดอยากมาเป็นคู่แข่งกับข้าก็ต้องให้มันหมดตัว” คำกล่าวนี้ช่างแสนโหดร้ายยิ่งแต่ใครกันแน่จะหมดตัว (เราจะได้รู้กันในไม่ช้า)
404
