มักมาก” ถ้อยคำนี้ช่างทำร้ายหัวใจของคนฟังอย่างยิ่งยวด“ฮูหยินเจ้าได้โปรดให้อภัยข้าเถอะ ในตอนนี้ข้าได้สำนึกผิดแล้วอีกอย่างข้าก็ลงโทษนางด้วยการใช้ม้าแยกร่างทั้งเป็น เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ” ชายผู้เป็นสามีเว้าวอน“ให้อภัยอย่างนั้นหรือหากไม่ใช่เพราะท่านหน้ามืดไปคว้านางหญิงแพศยาผู้นั้นเข้ามาลูกของเราจะต้องทนทุกข์จนเกือบตายหรือ หากเพราะไม่ได้อันอันช่วยชีวิตไว้ป่านนี้เขาจะยังมีเสียงหัวเราะเช่นนี้หรือไม่391
ท่านคิดว่าลงโทษนางจนตายแล้วข้ากับบุตรจะสามารถให้อภัยท่านได้จริงอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินของจวนกล่าวทั้งนํ้าตาอย่างเจ็บชํ้าอยู่ในอก
“ข้ายอมรับว่าข้าผิดแต่มีผู้ใด เรือนใดบ้างที่ไม่มีภรรยามากกว่าหนึ่ง” ชายผู้เป็นสามียังคงแย้งอย่างเห็นแก่ตัว
ทว่ายังไม่ทันที่ฮูหยินของตนจะกล่าว กลับมีนํ้าเสียงเล็กๆ พูดออกมาแทน“มีเจ้าค่ะ บ้านเรือนนั้นคือบิดาของข้าอดีตขุนนางขั้นสองและยังเป็นอดีตผู้สอบจอหงวนอันดับหนึ่ง อีกทั้งยังมีคนในหมู่บ้านไหลชุน เจ้าเมืองซานไห่และอีกหลายคนที่ข้ารู้จักต่างก็มีภรรยาเดียว”
เหลียนเซียวมู่ตงไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้งเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหญิงและดูเหมือนว่าเจ้าตัวยังชอบใจมากอีกด้วยที่บิดาผู้นั้นถูกเด็กหญิงตัวเล็กพูดใส่หน้าเช่นนี้
“อนาคตข้างหน้าข้าเองก็จะมีภรรยาเดียวเช่นกัน” คำประกาศของบุตรชายทำให้บิดาหลังงองุ้มลงก่อนที่เขาจะเดินหายไปยังห้องของตัวเอง392
คำพูดของคนตัวเล็กกับบุตรชายทำให้ฮูหยิน
