มเรื่องนี้ผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่ฤดูหนาวแรกของปี อันอันมองหิมะแรกของฤดูอย่างหลงใหลเนื่องจากหมู่บ้านไหลชุนยังไม่เคยมีหิมะตกเลยสักครั้งชุดของเด็กหญิงเป็นฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงสั่งให้ห้องตัดเย็บทำขึ้นมาเป็นพิเศษจากผ้าที่เจ้าตัวซื้อมาจากเรือสำเภาทำให้ผู้ใส่ค่อนข้างอุ่นอีกทั้งมีกุยเฮยจึงทำให้เด็กหญิงไม่รู้สึกหนาว389
ซึ่งผ้าที่ได้มานั้นผู้ซื้อก็หาได้ตระหนี่เพราะนางได้นำมาแจกจ่ายให้กับทุกคนภายในจวนแห่งนี้ไม่เว้นแม้กระทั่งบ่าวรับใช้เพียงแต่ลักษณะและสี รวมถึงความประณีตเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน“อันอันเจ้ากลัวว่าตนจะสบายดีหรือถึงได้มายืนชมหิมะท่ามกลางลมหนาว” เด็กชายผู้พูดกล่าวเชิงตำหนิพลางส่งเตาอุ่นในมือไปทางคนตัวเล็กส่วนมืออีกข้างของเขาก็ปัดเศษของหิมะที่ขาวราวปุยนุ่นออกจากศีรษะของเด็กหญิงอย่างใส่ใจอันอันนึกสนุกจึงได้ก้มตัวลงปั้นก้อนหิมะก่อนเจ้าตัวจะวิ่งออกห่างเด็กชายอย่างไม่ให้เขาได้ตั้งตัวจากนั้นเสียงของก้อนหิมะก็แตกกระจายกลางอกของเหลียนเซียวมู่ตง “พี่ชายเรามาเล่นปาหิมะกันใครโดนกระสุนหิมะมากที่สุดเป็นผู้แพ้” หลังคำพูดนี้จบหิมะก้อนที่สองก็โดนตัวของเด็กชายอีกครั้ง390
“เจ้าเลือกเองนะเด็กน้อย” เสียงหัวเราะอันสนุกสนานดังขึ้นกลางลานอิฐที่ปกคลุมไปด้วยหิมะทำให้เจ้าของจวนออกมามองอย่างสงสัย“คนนั้นคือบุตรชายของเราแน่หรือ” คำพูดของประมุขประจำจวนทำให้ได้รับค้อนจากฮูหยินของตนพร้อมกับคำพูดอันร้ายกาจ “ข้าหาใช่คน
