วเล็กจะไปเหมาเรือลำอื่นอีก
“ก็ดีเจ้าค่ะข้าเมื่อยขายิ่งพวกเราเดินกลับไปยังโรงรับฝากม้ากันเถอะ” จบคำของเจ้าตัวคนตัวเล็กก็หันไปโบกมือลาชายวัยกลางคนผู้ที่ยืนมองความว่างเปล่าบนเรืออย่างงุนงงจนคิดว่าเรื่องนี้คือความฝัน
เช้าวันต่อมาหลังจากหนิงอันตรวจอาการของหญิงงามตามหน้าที่เรียบร้อย เจ้าตัวก็เดินกลับมาจดรายการสิ่งของที่ตนซื้อมา สิ่งไหนเป็นของกินและของมีค่านางก็ให้กุยเฮยนำเข้ามิติ
ส่วนไหนที่มอบให้กับคนจวนนี้ได้ก็ให้ จากนั้นสิ่งของทั้งหมดก็ถูกนำออกจากเมืองหลวงด้วยรถม้าถึงยี่สิบคัน ‘เจ้าไม่กลัวทางบ้านตกใจตายหรือ’ กุยเฮยพูดขึ้นเมื่อมองขบวนรถม้าอันยาวเหยียด
‘จะให้ทำยังไงได้ นี่ขนาดข้าเก็บเข้าไปในมิติตั้งเยอะหากเก็บมากกว่านี้ข้าเกรงว่าพี่ชายที่ไปด้วยกับเราจะสงสัยนะสิว่าสิ่งของหายไปไหนเยอะแยะ’ อันอันถอนใจขณะพูด388
ช่วงสายของวันหนิงอันจึงได้รับข่าวเรื่องผู้ปองร้ายตน อีกทั้งยังเป็นตัวการใหญ่ของเรื่องวางยาพิษฮองเฮาอีกด้วย
ไม่ต้องคิดให้มากความว่าคนพวกนั้นจะมีจุดจบเช่นไรเพราะเวลาเที่ยงของวันถัดมาชีวิตมากกว่าสามร้อยภายในจวนตระกูลว่านต่างถูกตัดหัวเสียบประจานภายนอกกำแพงเมืองให้ผู้คนไม่เอาเป็นเยี่ยงอย่างถึงโทษของการก่อกบฏ
ส่วนหญิงงามของตระกูลว่านผู้นั้นก็ได้รับประทานผ้าแพรขาว โดยมีเหล่านางกำนัลร่างใหญ่เป็นผู้ลงมือคร่าชีวิตของนางกับลูกน้อยที่เกิดจากทหารชั้นเลวตามคำสั่งของผู้เป็นใหญ่เหนือแผ่นดิน
โศกนาฏกรร
