่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงถามขึ้นอย่างสงสัยเนื่องจากเขาไม่สามารถเข้าใจภาษาที่คนตัวเล็กสื่อสารกับคนผู้นั้นได้
“ข้าเหมาสินค้าทั้งหมดบนเรือเลยเจ้าค่ะ” คำตอบของคนตัวเล็กทำให้องครักษ์ที่ติดตามมาแทบเข่าอ่อน
“เหมาทั้งหมด” เหลียนเซียวมู่ตงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
ใบหน้าอันไร้เดียงสาของเด็กหญิงพยักหน้าให้กับเขาเป็นการยืนยันส่วนผู้ที่ถูกเด็กน้อยตรงหน้าบอกว่าเหมาสินค้าของตนนั้นในตอนนี้คล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว386
“คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม?” นํ้าเสียงของคนพูดถามอย่างหวาดหวั่น หนิงอันจึงหันไปมองเขาก่อนที่นับก้อนเงินตำลึงทองส่งออกไปให้คนตรงหน้าตามราคาสินค้า
ชายคนนั้นรับก้อนทองมือไม้สั่น จากนั้นเสียงตะโกนเรียกคนของตนก็ดังขึ้นเพื่อให้ลูกจ้างที่เจ้าตัวจ้างมาจัดการห่อสินค้าแยกเป็นชนิดให้ผู้ซื้อทันที
“ท่านช่วยแยกเครื่องเขียนเอาไว้ต่างหากให้ข้าด้วย” อันอันส่งเสียงออกไป
“อันอันสิ่งที่เจ้าซื้อนั้นมีอะไรบ้างเหตุใดเจ้าต้องเหมาทั้งหมด” เหลียนเซียวมู่ตงกระซิบถามเด็กหญิงให้ได้ยินกันเพียงสองคน
“เครื่องเขียน เครื่องหนัง ผ้าขนสัตว์ อาหารแห้งเครื่องเทศและเมล็ดพันธุ์ เครื่องดื่ม กระจกและของใช้ภายในครัวเรือนเอาไว้กลับไปพี่ชายก็เห็นเองนั่นแหละข้าไล่ไม่หมดหรอกมันเยอะมาก”387
ซึ่งรถม้าที่เรียกมานั้นไม่สามารถขนของไปได้หมดในรอบเดียว “อันอันข้าว่าพวกเรากลับจวนกันดีหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวชวนเนื่องจากกลัวว่าคนตั
