ด้มีเสียงเคาะประตูดังอยู่นอกห้อง เหลียนเซียวมู่ตงจึงมองไปทางอู่หวี่และเมื่อเขาเปิดประตู
ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแต่งกายดีก็ค้อมตัวคารวะท่าทางของเขาเป็นไปอย่างสุภาพ “เรียนคุณชายข้าต้องขออภัยแทนเสี่ยวเอ้อคนนี้ด้วยเนื่องจากเขาเพิ่งมาทำงาน364
และยังไม่ทราบว่าร้านของเรากำลังจะปิดกิจการดังนั้นจึงได้เชิญท่านเข้ามากินอาหารในวันนี้” คำตอบที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ทำให้คนในห้องพากันแปลกใจ
“ท่านจงพูดออกมาให้ละเอียดในเมื่อกำลังจะปิดกิจการแล้วเหตุใดถึงไม่ติดป้ายอีกทั้งโต๊ะด้านล่างข้าก็ยังเห็นคนนั่งกินข้าวกันอยู่” นํ้าเสียงของมู่ตงเต็มไปด้วยความเฉียบขาด
“เนื่องจากวัตถุดิบของร้านของเรายังคงเหลืออยู่เป็นจำนวนหนึ่ง ดังนั้นข้าน้อยจึงได้ตัดสินใจเปิดขายอาหารในราคาถูกโดยพ่อครัวที่ว่าจ้างมาชั่วคราวเช่นเดียวกับเสี่ยวเอ้อคนนี้แหละขอรับ และเป็นความสะเพร่าของข้าเองที่ไม่ได้บอกเขาให้ละเอียดเนื่องจากไม่คิดว่าจะมีคนชั้นสูงเข้ามากิน ทังนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะคนเหล่านี้ได้ย้ายไปกินที่เหลาอาหารเพิ่งเปิดกันหมดอีกทั้งร้านอาหารแห่งนั้นยังได้ดึงตัวพ่อครัวของที่นี่ไปด้วย”นํ้าเสียงของชายวัยกลางคนในตอนท้ายเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ365
หนิงอันนิ่งคิดไตร่ตรองหลังฟังคำพูดของชายวัยกลางคนพูดออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ ‘เด็กน้อยเจ้าจะทำสิ่งใดอีก’ เฮยเฮยผู้รู้ใจคนตัวเล็กถามขึ้นทันที ‘คิดอยากเป็นเจ้าของเหลาอาหารในเมืองหลวงนะสิฮ่า ๆ’366
