เฮยเฮยข้ากลัว
ใช้เวลาหนึ่งเดือนรถม้าที่สุดแสนจะธรรมดาก็พาหนิงอันผู้กำลังหลับเข้าสู่จวนแห่งหนึ่งในยามวิกาล
ยังไม่ทันที่ยงเผยจะเรียกเจ้าตัวน้อย ‘เจ้าเด็กขี้เซาตื่นได้แล้วไม่อย่างนั้นข้าจะกัดหูเจ้า’ คำพูดของกุยเฮยทำให้หนิงอันลืมตาตื่นทันที
‘เฮยเฮยเมื่อไหร่เจ้าจะเลิกขู่ข้าเรื่องนี้สักที’ หนิงอันครวญ
‘เข้าไม่เคยขู่นะหรือเจ้าจะลองดูก็ได้’ เต่าตัวน้อยไม่พูดเปล่าอีกทั้งยังอ้าปากกว้างจนเห็นฟันอีกด้วย
หนิงอันยังไม่ทันจะโต้แย้ง ยงเผยก็เปิดประตูรถม้าออกเสียก่อน “ลงมาได้แล้ว” พอชายหนุ่มพูดจบ อันอันก็กระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างสวยงามดวงตากลมโตของเด็กหญิงกวาดตามองรอบด้านที่ประดับด้วยโคมไฟอย่างสนใจ332
(เรือนหลังนี้งดงามทีเดียว) ในขณะที่เจ้าตัวกำลังคิดก็ได้มีเด็กหนุ่มคุ้นหน้าเดินมาหานางด้วยความร้อนใจ “เสี่ยวอัน”นํ้าเสียงของเขาเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนม
“พี่ชาย” อันอันยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เจอหน้าคนรู้จักในสถานที่อันแปลกตาแห่งนี้และยังไม่ทันที่เหลียนเซียวมู่ตงจะกล่าวทักตอบ ร่างน้อยของอันอันก็ถูกผู้เป็นแม่ของเด็กชายโผเข้ากอดโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว
“เด็กน้อยข้าอยากเจอเจ้ามานานแล้วยังไม่ทันที่ข้าคนนี้จะไปขอบคุณเจ้าถึงเรือน วันนี้ก็ต้องรบกวนให้เจ้ามาช่วยเหลือบุตรสาวของข้าอีก” เสียงสั่นเครือของหญิงคนนั้นทำให้หนิงอันยืนนิ่งอย่างตกใจ
กระนั้นเด็กหญิงก็ยกมือตบหลังของนางพลางกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา “ท่านป้าหยุ
