ความใจปํ้าของเฮยเฮย
ช่วงสายของวัน อันอันผู้นอนหลับสนิทจึงได้ลืมตาตื่นเด็กหญิงอ้าปากหาวบิดตัวอย่างเกียจคร้านก่อนที่เจ้าตัวจะกวาดตามองไปรอบ ๆ “ข้ากลับมาห้องได้ยังไง” คนตัวเล็กรำพึง
ยังไม่ทันหาคำตอบให้กับตัวเองได้มู่ตานก็เปิดประตูเข้ามาพอดี “คุณหนูท่านตื่นแล้ว รู้สึกเป็นยังไงบ้างเจ้าคะ ตอนที่ท่านล้มข้าน้อยตกใจแทบตาย” เสียงแจ้ว ๆ ของเด็กหญิงผู้มาใหม่ทำให้หนิงอันมองนางอย่างฉงน
“ข้าเป็นลมอย่างนั้นหรือ” อันอันย้อนถามสีหน้าทั้งมึนงงและตกใจไปพร้อมกัน
“ใช่เจ้าค่ะ ทว่าท่านอาจารย์ปู่บอกว่าท่านเพียงแค่หลับไป” มู่ตานพยักหน้าในขณะพูด
ใบหน้าน้อย ๆ นั้นเหวอไปเล็กน้อย ‘เจ้าเหนื่อยจนหมดแรงยังไงล่ะ ดีนะที่ปลอดภัย’ กุยเฮยพูดแทรกขึ้นอธิบายออกมาอย่างเป็นห่วง227
‘เป็นเช่นนี้เอง ว่าแต่ใครอุ้มข้ามาอย่างนั้นหรือ’ คำถามนี้กุยเฮยยังไม่ทันตอบมู่ตานที่กำลังจัดเก็บเครื่องนอนบนเตียงก็พูดออกมาเสียก่อน
“ตอนที่คุณหนูล้มลงโชคดีนะเจ้าคะ ที่นายท่านมารับไว้ได้พอดี” จบคำของผู้ติดตามตัวน้อยนางก็เสร็จสิ่งที่ตนทำ
“เป็นท่านพ่อหรือว่าแต่ตอนนี้กี่ยามแล้วท้องข้าหิวยิ่งนัก”ผู้เป็นนายย้อนถามพลางเอามือเล็กลูบพุงน้อย ๆ ของตน
“ต้นยามอู่เจ้าคะ” มู่ตานตอบในขณะที่ช่วยนายตัวเล็กทำผมทรงซาลาเปาแบบง่าย ๆ
“ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าวกันเถอะ ข้าจะได้ไปดูน้องชายก่อนและจะไปดูน้องชายคนใหม่อีกสองคนด้วยไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง” อันอันพูดหลังจากล้างหน้าล้า
