พรวดออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของมารดา‘เขาออกมาแล้ว’ เต่าตัวน้อยบอกในขณะเดียวกันหนิงอันกำลังมึนงงกับภาพตรงหน้า (บทจะออกก็ง่ายอย่างนี้เลยหรือ) แม้เจ้าตัวจะคิดอย่างนี้แต่นางก็ดีใจไม่น้อยเสียงร้องจ้าของเด็กทารกที่โดนตีก้นทำให้คนด้านนอกโดยเฉพาะหยูเจียงดีใจปนความโล่งอก “ท่านแม่ลูกของข้า” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับจะรีบเข้าไปดูด้านใน“เจ้าจะทำอะไรห้ามเข้า” ผู้เป็นแม่รีบส่งเสียงห้ามเนื่องจากยุคนี้ถือในเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติไม่ให้ผู้เป็นชายเข้าห้องของภรรยาที่กำลังคลอด จนกว่าคนด้านในจะทำความสะอาดเรียบร้อยภายในห้องหนิงอันมองใบหน้าเหี่ยวย่นตัวแดงของน้องชายด้วยความดีใจ “น้องชาย ข้าคือพี่สาวของเจ้า” คำพูดของผู้เป็นพี่ได้เรียกรอยยิ้มของผู้ที่อยู่ภายในห้องรวมถึงผู้เป็นแม่ของเจ้าตัวด้วย204
“ให้ข้าดูหน้าเขาได้หรือไม่” นํ้าเสียงของหยวนฟานค่อนข้างแหบแห้งเนื่องจากนางใช้แรงไปไม่น้อย“ได้สิเจ้าค่ะ เด็กคนนี้ลักษณะดีทีเดียวและดูว่าน่าจะเลี้ยงง่ายด้วย” หญิงทำคลอดพูดขึ้นหลังที่ตนทำความสะอาดตัวของเด็กชายแล้ว ส่วนผู้ช่วยหญิงคนนั้นก็ช่วยทำความสะอาดให้กับผู้เป็นแม่“ท่านหมอเหตุใดถึงไม่เย็บแผลให้มารดาข้า” คำถามนี้ของคนตัวเล็กทำให้หมอทำคลอดกับผู้ช่วยพากันทำสีหน้าฉงนสงสัย“เย็บแผลคือสิ่งใดพวกข้าไม่รู้จักแม่หนู” จบคำพูดนี้หนิงอันก็รีบเดินออกจากห้องคลอดไปทันทีจุดมุ่งหมายคือเรือนของท่านอาจารย์ปู่ใหญ่“ลูกรัก แม่” หยูเจียงพูด
