เรื่องมงคลของแม่ ๆ
ครึ่งเดือนต่อมาอาการของเหลียนเซียวมู่ตงก็มีอาการดีขึ้นตามลำดับเช่นเดียวกับวรยุทธของอันอันกับพี่ชายอีกสองคนส่วนจือฉีกับมู่เทานั้นพวกเขาทิ้งห่างไปไกลแล้ว
“น้องเล็กเจ้าลองทำดูสิเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นท่านอาจารย์จะไม่ให้เจ้าไปกินข้าวนะ” ยงฮ่าวส่งเสียงเรียกน้องสาวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่อย่างให้กำลังใจ
“พี่สี่ข้ากระโดดไม่ขึ้นนี่หรือว่าข้าจะอ้วนเกินไป” หนิงอันก้มมองรูปร่างของตนแล้วก็ต้องถอนหายใจในตอนแรกที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้จำได้ว่าตัวเองผอมจนแทบจะปลิวไปตามลม ทว่าในตอนนี้เหตุใดมันถึงอ้วนกลมอย่างนี้ได้กัน
เหลียนเซียวมู่ตงมองหมอน้อยของตนเองด้วยสีหน้าแห่งความเวทนา (ข้าไปช่วยนางสักหน่อยดีกว่า) ไวเท่าความคิดเด็กชายรูปร่างสูงหุ่นซ่อนรูปก็เดินมาประชิดตัวของหมอน้อย109
“เจ้าต้องเดินลมปราณให้เคลื่อนที่ไปยังปลายเท้าจากนั้นก็ลองกระโดดดูข้าก็อยากจะสาธิตให้เจ้าดูนะเพียงแต่”เด็กชายหยุดคำพูดค้างไว้
“พี่ชายไม่ต้องสาธิตข้าจะพยายามทำเอง ในตอนนั้นข้ายังกระโดดลงจากกำแพงได้เลยเหตุใดตอนนี้จะทำไม่ได้กัน” หนิงอันยืดอกของตนพูดขึ้นอย่างมั่นใจ‘เด็กน้อยเจ้าทำดะ.’ ยังไม่ทันจบคำของกุยเฮยอันอันกระโดดถีบต้นไม้ใหญ่ได้เพียงสามครั้งในจังหวะสุดท้ายที่จะเหยียบกิ่งไม้ใหญ่เจ้าตัวก็พลาดตกลงมาอันอันหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดท่ามกลางความตกใจของพี่ชายตัวเล็กทั้งสองคน “ทำไมไม่เจ็บเลยล่ะ” เด็กหญิงลืมตาขึ้นเมื่อนางรู้สึก
