ว่าตัวเองหยุดนิ่งแล้ว“ตัวของเจ้าหนักยิ่งนัก” เหลียนเซียวมู่ตงพูดเสียงเรียบหลังจากที่รับเจ้าตัวน้อยเอาไว้ได้ทันหนิงอันมองใบหน้าหวานของเด็กชายผู้ที่ช่วยตนไว้อย่างมึนงง แต่เมื่อนางได้ยินคำพูดของเขา ก็ทำให้นางใบหน้าแดงกํ่าด้วยความโกรธ110
“ขอบคุณที่ท่านช่วยข้า แต่ข้าขอเตือนท่านหากในอนาคตยังอยากมีภรรยา อย่าไปพูดว่าสตรีตัวหนักหรืออ้วนเชียว ท่านไม่รู้หรือว่ามันเป็นคำต้องห้าม” หนิงอันผู้ถูกเด็กชายสูงกว่าวางให้ยืนลงกับพื้นกอดอกพูดเสียงดัง“เจ้าจะแก่แดดเกินไปแล้วอายุเพิ่งจะเท่าไหร่ริอ่านสอนข้าเรื่องหาภรรยาอีกอย่างข้ายังไม่รีบ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดเสียงเรียบก่อนจะเน้นเสียงหนักในตอนท้าย“เชอะ ท่านอย่ามาว่าข้านะ ดีร้ายอย่างไรข้าคนนี้ก็เป็นหมอรักษาท่าน” หนิงอันแย้งเชิดหน้าขึ้นสูง“ข้าเพิ่งช่วยเจ้านะ ไม่สำนึกยังมาเถียงข้าอีก” เด็กชายพูดจบเขาก็เดินหนีไปอย่างอารมณ์ดีที่แกล้งเด็กน้อยตัวกลมได้โดยทิ้งให้หนิงอันมองตามอย่างขุ่นเคือง (ข้าจะใส่หวงเหลียนให้เจ้าเพิ่มหึหึ)‘เด็กน้อยเจ้าไม่ได้คิดร้ายกับใครใช่หรือไม่เหมือนข้าจะรู้สึกไม่ค่อยดี’ เต่าตัวน้อยผู้ไวต่อความรู้สึกของคู่พันธะถามนํ้าเสียงชวนหวาดหวั่น111
‘ข้าจะคิดร้ายกับใครได้’ คำตอบของหนิงอันทำให้เต่าตัวน้อยหาได้วางใจไม่จึงได้แต่นิ่งสงบให้กับคนผู้นั้นส่วนพี่ชายทั้งสองของเจ้าตัวต่างก็พากันกระโดดลงมาจากต้นไม้เพื่อมาดูน้องสาวอย่างเป็นห่วง “น้องเล็กเจ้าไม่เป็นอะไ
