อาด?’
ซอลจีฮูได้เหลือบมองเข้าไปข้างใน พื้นที่ที่เขาเห็นต่างหมดจนจนไม่มีเศษฝุ่นแม้แต่นิด
“แล้วเสร็จหรือยังครับ?”
ซอยูฮุยได้เช็ดหน้าผาก จากนั้นก็ส่ายหัวออกมา
“ไม่เลย ยังทำไม่ถึงครึ่งเลย”
“ให้ผมช่วยนะ”
“อืมม.. ขอบใจนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ฉันกำลังทำความสะอาดห้องใต้ดินอยู่ แล้วก็มีของหลายอย่างที่ต้องระวัง ให้ฉันทำคนเดียวมันคงจะดีกว่า”
ซอยูฮุยได้ปฏิเสธในข้อเสนอของซอลจีฮู จากนั้นก็เอียงหัวออกมาเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ
“นี่นายมาก็เพราะอยากจะเจอฉันจริงๆหรอ?”
น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดูคาดคั้นเลย แต่ว่าเพราะมันฟังดูเหมือนกับว่าเธอกำลังถามว่า ‘นายมีแรงจูงใจอื่นอยู่ใช่ไหม?’ ซอลจีฮูก็สะอึกไปเหมือนกับเด็กถูกจับผิด
จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ถึงกระเป๋าหนักๆในมือ และหาข้ออ้างดีๆเจอ
“จริงๆแล้ว ผมเอานี่มาให้”
ซอลจีฮูได้วางกระเป๋าลง และหยิบเอาของขวัญออกมาให้กับซอยูฮุย เมื่อเขาได้ส่งให้เธออย่างสุภาพ สายตาของเธอก็ตกลงมาบนถุงช็อปปิ้งทันที
“โอ้ ว้าว…”
เธอคาดไม่ถึงงั้นหรอ? ซอลจีฮูได้ยิ้มออกมาเมื่อเห็นสีหน้าเขินอายของซอยูฮุย
“ผมรู้สึกแย่ที่จะแสดงการขอบคุณด้วยแค่คำพูด ยังไงพี่สาวก็ได้ช่วยชีวิตผมเอาไว้เชียวนะ”
“ไม่หรอก ฉัน-“
“มันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรหรอกครับ”
ซอลจีฮูได้ยิ้มออกมาโดยที่บอกไม่ให้เธอคิดมาก
ซอยูฮุยได้พึมพำกับตัวเอง “โอ้ โอ้” พร้อมแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก
“ฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ? ฉันไม่ได้เตรียมอะไรไว้เล
