พร้อมกับห่อมันเผาหลายหัวในมือ“เอาเป็นอย่างนั้นก็ได้ ว่าแต่ถ้ามีคนว่างเจ้าจะให้เขาไปทำตอนนี้เลยไหมนี่เพิ่งจะกลางยามเว่ย” อานไท่เอ่ยปากถามอย่างขอความเห็น“วันนี้ให้ไปดูสถานที่เจ้าค่ะ วันพรุ่งค่อยเริ่มงานไม่ทราบว่าลุงหรานกับลุงชิงว่างหรือไม่หากเป็นไปได้ข้าอยากรบกวนท่านลุงทั้งสองให้เป็นผู้ดูแลรวมถึงจ่ายเงินให้กับพวกเขาด้วย”“ลุงทั้งสองของเจ้าไปเก็บรังผึ้งอยู่กับคนในโรงงานต้มเกลืออย่างไรเล่าหรือว่าเจ้าจะว่าจ้างคนในโรงงานเนื่องจากเกลือ83
เจ้าเพิ่งจะขายไปไม่ใช่หรือว่าแต่ท่านเจ้าเมืองจะมาขนวันไหน”คำพูดของอานไท่ทำให้หนิงอันยิ้มอย่างเอียงอายออกมา“ข้าลืมเจ้าค่ะ วันนี้คงต้องให้ท่านอาขนเกลือลงมาแล้วเพราะต้นยามซวีท่านลุงหานจะให้คนมาขนเกลือ ว่าแล้วข้าขอตัวขึ้นภู เขาก่อนนะเจ้าคะส่วนเรื่องคนข้าต้องรบกวนท่านปู่ด้วยเพราะข้าคิดว่าคนในโรงต้มเกลือไม่น่าจะพอ”“ได้สิ มีแต่คนอยากไปทำงานกับเจ้า นี่พวกเขาก็รอที่จะปลูกผักตามที่เจ้าบอกอีก สมัยก่อนหมู่บ้านแห่งนี้ว่างแสนว่างดังนั้นในตอนนี้พวกเขาจึงดีใจที่ตัวเองมีงานให้ทำ” อานไท่ยกยิ้มในขณะพูดยามนึกถึงอดีต“เอาไว้รอให้พวกเขาเสร็จจากงานของตนก่อนเถอะเจ้าคะข้าจะจ้างมาปลูกผักยังที่ดินฝั่งตรงข้ามบ้าน”“ได้ ๆ ปู่จะไปบอกพวกเขาตามนี้” อานไท่ตอบรับจากนั้นเขาก็รีบเดินออกจากเรือนของตนจุดหมายก็คือทุ่งนาทางด้านหนิงอันเมื่อได้ห่อมันเผามานางก็ส่งให้อาจารย์ชราก่อนที่คนทั้งสองจะบอกลาล
