้นไหนก็เห็นแต่รังผึ้งเต็มไปหมด“ตอนแรกมันก็มีฝูงเดียวนี่แหละเจ้าค่ะ ไป ๆ มา ๆ ไม่รู้ว่าพวกมันมาจากไหนอีกเยอะแยะ” ในระหว่างที่หนิงอันกำลังตอบคำถามของคนช่างซักอยู่ฉงซานก็วิ่งสี่เท้ามาหานางอย่างดีใจ“นายน้อย ตอนนี้มีผึ้งมาใหม่อีกแล้วทำให้บ่อนํ้าไม่เพียงพอขอรับ” อดีตหมีที่เคยตัวเท่ากับเด็กหญิงรีบพูดขึ้นดวงตาเป็นประกาย“เอาเป็นว่าค่อยขุดรวมกันให้กว้างขึ้นเลยก็แล้วกัน” หนิงอันเมื่อรู้ความต้องการของเจ้าตัวนี้ผ่านกุยเฮยพูดขึ้นฉงซานพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยการสนทนาระหว่างคนกับหมีสำหรับเหลียนเซียวมู่ตงไม่ใช่เรื่องแปลกเนื่องจากเจ้าตัวก็สนทนากับไป๋ไป๋ของตนแบบนี้เช่นกัน94
แต่ที่แปลกก็คือนางจะให้ขุดบ่อทำไมต่างหาก(ผึ้งไม่ใช่กินนํ้าหวานจากดอกไม้และเกสรดอกไม้หรอกหรือ)ผู้มาใหม่คิดอย่างสนเท่ห์ในระหว่างที่คนกับหมีกำลังสนทนากันหรานต้าจึงได้เดินเข้ามาหากลุ่มของอันอันอย่างแปลกใจ “อันอันมาถึงนี่มีเรื่องอะไรหรือไม่” คำถามนี้ทำให้หนิงอันนึกขึ้นได้พอดี“ท่านลุงใหญ่วันนี้ต้นยามซวีท่านลุงหานจะส่งคนมารับเกลือเจ้าค่ะ ข้าอยากให้พวกท่านช่วยกันขนเกลือลงไปทั้งหมดที่เรามี” และวันพรุ่งข้าจะจ่ายค่าแรงให้พวกท่านทุกคนให้ไปรวมตัวกันที่ลานดินหน้าบ้านหยูได้เลยเนื่องจากข้ามีงานให้พวกท่านทำเพิ่ม” “ได้สิเรื่องแค่นี้เอง” หรานต้ารับคำด้วยรอยยิ้มที่กำลังจะได้เงิน“แล้วเจ้ายังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่าเพราะเมื่อสักครู่ดูเหมือนว่าลุงจะได้ย
