่นนอกจากตำราเรียนก็สามารถเป็นประโยชน์กับเขาได้เช่นกันอย่างเช่นจากชาวนา การที่ในอนาคตพวกเขาเหล่านั้นจะเป็นขุนนางอย่างน้อย ๆ ข้าคิดว่าพวกเขาควรจะได้สัมผัสให้ลึกซึ้งว่าชาวบ้าน ชาวนา ต้องการสิ่งใดไม่อย่างนั้นพวกเขาจะสามารถเป็นขุนนางที่ดีได้อย่างไรกัน16
ส่วนบรรณารักษ์ก็คือผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลตำราต่าง ๆภายในนี้รวมถึงคอยควบคุมความเรียบร้อยของคนที่เข้ามาใช้ห้องสมุดแห่งนี้ด้วย” จบคำพูดของคนตัวเล็กก็เกิดความเงียบอันชวนอึดอัดขึ้นทันที
ผู้เฒ่าซุยมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยดวงตาแห่งความชื่นชม ส่วนกุยเฮยนั้นแทบอยากจะหลั่งนํ้าตา ‘เด็กน้อยเจ้าโตแล้ว’เสียงของเต่าน้อยกล่าวชม ทำให้หนิงอันคิ้วกระตุก
“การที่เจ้าพูดแบบนี้แสดงว่าคนในหมู่บ้านจะต้องอ่านออกเขียนได้ใช่หรือไม่” ชายชราถามเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู
“เรื่องนี้คงจะต้องรบกวนท่านปู่แล้วเจ้าค่ะ เนื่องจากสำนักศึกษาแห่งนี้เจตนาที่สร้างขึ้นก็เพื่อคนเหล่านี้” จบคำของหนิงอันก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าหมายความว่าใคร ๆ ก็สามารถเข้ามาเรียนที่นี่ได้อย่างนั้นหรือ” คหบดีท่านหนึ่งพูดขึ้นเสียงดังสีหน้าแสดงความคับ17
ข้องใจ เนื่องจากในตอนแรกเขาต้องการส่งบุตรหลานมาเรียนที่นี่หากเป็นแบบนี้เห็นทีคงต้องคิดใหม่
คำตอบของหนิงอันทำให้สองปู่หลานมองไปทางเด็กหญิงอย่างแปลกใจที่คำพูดนี้ของนางไม่ทำให้ผู้เป็นพ่อที่ลงทุนก่อตั้งสำนักศึกษาแห่งนี้เอ่ยปากท้วง“ถ้าเจ้าเปิ
