ออย่างแปลกใจ “อย่าว่าแต่เขาสองคนเลยอันอัน แม้แต่ลุงอยู่หมู่บ้านนี้มานานก็เพิ่งจะเคยเห็นทะเลและได้ยินจากเจ้านี่แหละ” คำพูดของหรานต้าไม่เกินจริง
เนื่องจากแถวนี้ต้องเดินผ่านป่าลึกซึ่งไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาเนื่องจากแต่ละคนต่างก็ยังรักชีวิต655
“ใช่” ผู้เป็นพ่อตอบรับอย่างไม่อาย โลกกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ขนาดนํ้าเค็มตรงหน้าเขายังเพิ่งเคยมาเห็นนับประสาอะไรกับหอยที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
‘กุยเฮยเจ้าละรู้จักไหม’ หนิงอันจับเต่าตัวน้อยออกมาจากอกเสื้อส่งเสียงถาม ‘ข้ารู้จักแต่หอยมุกมันกินได้หรือไม่’ เต่าน้อยมองสบตาของสหายพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา
‘เจ้ารู้จักได้ยังไง’ หนิงอันยังไม่ตอบคำถามของเต่าตัวน้อยแต่กลับย้อนถามออกมาแทน
‘ในมิติของข้ามีไข่มุกนะสิมีเป็นหีบเลยด้วย อันนี้ได้มาจากบริวารของท่านเทพเสวียนอู่ท่านบอกให้ข้าเก็บเอาไว้ดูเล่น ในตอนนั้นข้านึกสงสัยถึงที่มาของมันผู้ที่นำมามอบจึงได้อธิบายให้ข้าฟังว่าได้มาจากหอยมุก’ เต่าตัวน้อยอธิบายออกมายืดยาวให้สหายฟังอย่างละเอียด
‘กุยเฮยคนดีเจ้านี่เป็นเต่าทองชัด ๆ เอาละหากวันนี้ข้าเก็บหอยหรือปูทะเลได้ข้าจะทำของอร่อยให้เจ้ากิน656
ส่วนไข่มุกก็เก็บไว้อย่างนั้นก่อนเอาไว้ค่อยนำมาผสมกับสมุนไพรเพิ่มความงาม’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างหมายมาด
‘หากเจ้าต้องการก็เอามันไปเถอะข้าเห็นว่ามันช่างรกมิติยิ่ง แต่เจ้าอย่าลืมทำของอร่อยมาแลกก็พอ’ เต่าน้อยพูดขึ้นโดยไม่สนใจสิ่งของที่เจ้าตัว
