มองว่าไร้ค่า
‘ข้าไม่เอาเปรียบเจ้าหรอกรับรองได้เลยว่าข้าจะเลี้ยงดูปูเสื่อเจ้าอย่างดีตลอดชีวิต รวมถึงจะคืนสิ่งที่นำมาใช้ก่อนให้เท่าเทียมหรือมากกว่าด้วย’ หยูหนิงอันกล่าวด้วยความสัตย์จริง
เวลาเพียงชั่วจิบชาเท่านั้นที่สองสหายสนทนากันจึงทำให้คนที่ยืนรอคำอธิบายของเด็กหญิงไม่รู้สึกผิดแปลกแต่อย่างใดก่อนที่หนิงอันจะเริ่มมองหาสิ่งที่อยู่ในหัวข้อสนทนา
“มาทางนี้เจ้าคะ สิ่งนี้เรียกว่าหอยท่านเห็นกันหรือไม่ โอ้มีปูด้วยและเจ้าตัวนี้เรียกว่าปูมันสามารถกินได้แต่ว่าระวังกล้ามของมันนะ….” หนิงอันยังไม่ทันพูดจนจบ
เสียงร้องจากยงฮ่าวก็ดังขึ้นพร้อมกับมีปูตัวหนึ่งหนีบนิ้วของเขาแน่น “แย่แล้ว!” หนิงอันร้องขึ้นก่อนจะเทนํ้าในถุงหนังราดลงไปบนตัวปูจึงทำให้ปูตัวนั้นยอมคล้ายกล้ามของมันออก657
ยงเผยรีบเดินเข้าไปดูนิ้วของบุตรชายด้วยความเป็นห่วงเมื่อมองเห็นสีเขียวเริ่มจะม่วงบนนิ้วของเขาชายหนุ่มก็กำลังจะนำยาออกมาทาให้
“อาจารย์เดี๋ยวก่อน ให้ข้าล้างแผลให้เขาก่อนเจ้าค่ะ”หนิงอันรีบกล่าวห้ามพร้อมกันนั้นนางก็เทนํ้าลงไปบนนิ้วของเด็กชายอย่างระมัดระวัง
ยงฮ่าวไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้วแม้ว่าสีของบาดแผลจะยังคงน่ากลัวอยู่ก็ตามและเมื่อหนิงอันล้างแผลเสร็จเรียบร้อยยงเผยจึงป้ายยาขี้ผึ้งลงไปความเย็นของยาซึมลงสู่ผิวหนังอย่างรวดเร็วทำให้เด็กชายหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง
การเก็บหอยเก็บปูจึงเริ่มขึ้น หนิงอันรู้สึกถูกใจเป็นอย่างมากกับการออกผจญภัยในวันนี้
